ពូស៊ើងជួន កើតនៅឆ្នាំ ១៩៥៥ នៅភូមិស្ពឺធំ ឃុំសុងឡុក ខេត្តវិញឡុង។ អ្នកដែលបានបរិច្ចាគដីចំនួន ៤០០ ម៉ែត្រការ៉េសម្រាប់កសាងផ្លូវដាន រួមចំណែកជាមួយរដ្ឋអំណាចភូមិភាគកសាងជនបទថ្មី។
ដោយឆន្ទៈនិងចរិតឧស្សាហ៍ ប្រឹងប្រែងស៊ូលំបាកក្នុងការពលកម្មផលិត បងស្រីគឹមធីសូវឿន នៅភូមិភុងហៀប ឃុំអាងនិញ ទីក្រុងកឹងធើ ជាសន្សឹមៗឈានឡើងចាកភាពក្រីក្រ លំនឹងជីវភាព។
តាមរយៈការវាយតម្លៃថាជាកម្មាភិបាលគំរូ និងជិតដិតជាមួយប្រជាជន លោក ង្វៀងវ៉ាំងភឿង លេខាសាខាបក្ស និងជាប្រធានភូមិភឿងប៊ិញ ឃុំភឿងប៊ិញ ទីក្រុងកឹងធើ នាពេលកន្លងមក តែងតែពង្រីកស្មារតីសាមគ្គីភាព ខ្នះខ្នែងក្នុងការចលនាប្រជាជនអនុវត្តល្អរាល់ចលនាប្រឡងប្រណាំង នៅភូមិភាគ។
ពង្រីកតួនាទីជាបក្ខជនមូលដ្ឋាន បងស្រីថាច់ធីសាថា ប្រធានសមាគមនារីនៅភូមិសំរោង សង្កាត់ង្វៀកហ្វា ខេត្តវិញឡុង តែងអស់ពីចិត្តនឹងការងារសមាគម សកម្មឧបត្ថម្ភដល់សមាជិកអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ច រួមចំណែកកសាងមហាសាមគ្គីរឹងមាំនៅក្នុងសហគមន៍។
អស់ពីចិត្តនិងមានការទទួលខុសត្រូវចំពោះប្រជាជន នោះគឺជាលក្ខណសម្បត្តិដ៏ល្អរបស់បង ឡេជីលិញ ប្រធានក្រុមសន្តិសុខសណ្តាប់ធ្នាប់នៅភូមិ ២B ឃុំផុងហេប ខេត្តកាម៉ាវ។ គាត់ជា គំរូឆ្នើមក្នុងការចូលរួមរក្សាសន្តិសុខសណ្តាប់ធ្នាប់នៅមូលដ្ឋាន បានរដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងនគរបាលជូនបណ្ណសរសើរ។
ពេលរំលឹកដល់លោកសើុងគាង នៅភូមិត្រាយ៉ ឃុំឡឹមតឹង ទីក្រុងកឹងធើ បងប្អូនខ្មែរគ្រប់រូបសុទ្ធស្គាល់និងកោតសរសើរយ៉ាងខ្លាំង។
អស់រយៈពេលជាង ១៥ ឆ្នាំបម្រើការនៅភូមិភាគ បងសើុងឌឿង លេខាសាខាបក្សភូមិត្បូង នាយឃុំកូវកែ ខេត្តវិញឡុង តែងអស់ពីចិត្តគិតគូរជីវភាពរបស់ប្រជាជន។
ដោយការខ្នះខ្នែងអស់ពីចិត្ត ជាគំរូ ទទួលខុសត្រូវខ្ពស់ចំពោះការងារក្នុងរយៈពេលកន្លង បានជួយឱ្យជីវភាពសេដ្ឋកិច្ចរបស់ប្រជាជនក្នុងភូមិកាន់តែរីកចម្រើនជាលំដាប់ សន្តិសុខសណ្តាប់ធ្នាប់មានភាពលំនឹងទាំងអស់នេះ គឺជាការបញ្ជាក់ពីប្រជាជននិងថ្នាក់ដឹកនាំចំពោះបងស្រីសើុងធីហ៊ុង ប្រធានគណៈប្រជាជនភូមិកំពង់ទ្រព្យA ឃុំអាងនិញ ទីក្រុងកឹងធើ។
ពេលមកកាន់ភូមិកិញឆាង ឃុំអាងនិញ ទីក្រុងកឹងធើ ខណៈដែលរំលឹកដល់លោកគ្រូថាច់លៀង អ្នកណាក៏ស្គាល់គាត់ទាំងអស់។ ដ្បិតអី លោកគ្រូគឺជាបុគ្គលគំរូឆ្នើមម្នាក់ក្នុងចំណោមជនជាតិភាគតិចរបស់ឃុំដែលតែងខ្នះខ្នែងការងារអប់រំនិងការងារសង្គម។
ការរៀនសូត្រនិងធ្វើតាមឧត្ដមគតិ សីលធម៌ ឥរិយាបថហូជីមិញ តាមរយៈការងារជាក់ស្តែង ពិតប្រាកដ បងលីវមិញកឿង អនុលេខាសាខាបក្សភូមិដៀងហ្វា ឃុំធើយឡាយ ទីក្រុងកឹងធើ តែងជាគំរូឈានមុខនិងអស់ពីចិត្តដើម្បីប្រជាជន។
អស់រយៈពេល ១០ ឆ្នាំផ្សារភ្ជាប់នឹងការបង្ហាត់បង្រៀនអក្សរខ្មែរ – បាលីតាមវត្តអារាមខ្មែរ នៅខេត្តវិញឡុង ដោយគ្មានប្រាក់ខែ មិនទាមទារប្រាក់ឧបត្ថម្ភ អាស្រ័យដោយអស់ពីចិត្តពីថ្លើម អ្នកគ្រូផនសំណាង បានរួមចំណែកក្នុងការអភិរក្សភាសា អក្សរសាស្រ្តជាតិ។
ផ្តើមពីភូមិមួយមានគ្រួសារក្រីក្រច្រើន មកទល់ពេលនេះ ថយចុះនៅតែមួយគ្រួសារប៉ុណ្ណោះ; ជីវភាពប្រជាជនបានលើកកម្ពស់ដោយឥតឈប់ឈរ ការចលនាកសាងជនបទថ្មីសម្រេចបានលទ្ធផលលេចធ្លោជាច្រើន ដោយមានរបៀបធ្វើល្អៗ និងគំនិតច្នៃប្រតិដ្ឋជាច្រើន។
ពង្រីកស្មារតីរៀនសូត្រនិងធ្វើតាមឧត្ដមគតិ ឥរិយាបថហូជីមិញ សមមិត្តថាច់ក្វឹកថាយ បក្ខជនខ្មែរ រួមកម្លាំងកសាងឃុំតាយវុាំង ទីក្រុងកឹងធើ សម្រេចបទដ្ឋានជនបទថ្មី បានកម្មាភិបាល បក្ខជននិងប្រជាជនជឿទុកចិត្ត។
បងថាច់ភឿង លេខាសាខាសម្ព័ន្ធយុវជនភូមិកញ្ចោងខាងត្បូង ឃុំតឹបង៉ាយ ខេត្តវិញឡុង គឺ ជាគំរូលេចធ្លោម្នាក់ក្នុងជនរួមជាតិខ្មែរអំពីស្មារតីជម្នះការលំបាក រៀនសូត្រ និងធ្វើតាមឧត្ដមគតិ សីលធម៌ ឥរិយាបថហូជីមិញ។
ស្ថិតក្នុងបរិយាកាសសប្បាយរីករាយ ឈានដល់មហាសន្និបាតតំណាងទូទាំងប្រទេសលើកទី XIV របស់បក្ស ជនរួមជាតិខ្មែរខេត្តកាម៉ាវនិងទីក្រុងកឹងធើ ជឿជាក់និងសង្ឃឹមថា មហាសន្និបាត នឹងទទួលបានជោគជ័យត្រចះត្រចង់ កំណត់ផែនការតម្រង់ទិសអភិវឌ្ឍប្រទេសជាតិលើគ្រប់ វិស័យនៃយុគសម័យថ្មី – យុគសម័យឈានឡើងរបស់ប្រជាជាតិ។
ចងចាំដំបូន្មានអ៊ំ៖ “កម្មាភិបាលគឺជាស្នូលនៃការងារទាំងអស់” ហេតុនោះ គ្រប់តំណែងការងារ លោកលឿងង្វៀងភូ លេខាសាខាបក្សនិងជាប្រធានគណៈកម្មការការងាររណសិរ្សភូមិប៊ិញហ្វា ឃុំភឿងប៊ិញ ទីក្រុងកឹងធើ តែងជិតស្និទ្ធនឹងប្រជាជននិងគិតគូរឱ្យប្រជាជនតាមរយៈសកម្មភាពជាក់ស្តែង ទន្ទឹមនឹងនោះ កៀរគរប្រជាជនអនុវត្តល្អការចលនាប្រឡងប្រណាំងនានានៅភូមិឋាន។
ក្នុងសហគមន៍ជនជាតិភាគតិចនៅទីក្រុងកឹងធើ កងជួរអ្នកមានប្រិយភាពមិនត្រឹមតែជាគំរូឈានមុខក្នុងការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចប៉ុណ្ណោះទេ ពួកគាត់ថែមទាំងជាស្ពានតភ្ជាប់ដ៏សំខាន់ក្នុងការនាំយកនូវគោលការណ៍របស់បក្ស និងគោលនយោបាយរបស់រដ្ឋចូលក្នុងជីវភាព រួមចំណែកថែរក្សាអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌ និងពង្រឹងផែនមហាសាមគ្គីទូទាំងជនជាតិទៀតផង។
កើតនៅឆ្នាំ ១៩៨១ ដោយមានជាង ១០ ឆ្នាំផ្សារភ្ជាប់នឹងការងារសមាគម បងស្រី លីវធីថាញទ្វៀង បានស្គាល់ថាជាគំរូដ៏ឆ្នើមក្នុងចលនាសមាគមសហព័ន្ធនារី និងសកម្មភាពសង្គមនៅភូមិភាគ។
កើតនិងធំដឹងក្តីក្នុងគ្រួសារជីវភាពមានការលំបាក ហើយគាត់ក៏ធ្លាប់ផ្អាកការសិក្សាមួយរយៈ ក្រោយពីបញ្ចប់ថ្នាក់ទី៩ បណ្ឌិត តាំងវុាំងថង មិនបោះបង់ការសិក្សា បានតស៊ូនិងការពារនិក្ខេប បទបណ្ឌិតនៅព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជាបានជោគជ័យ។
ក្នុងជីវភាពសម័យទំនើបនេះ មានទម្រង់សិល្បៈប្រជាប្រិយជាច្រើនកំពុងសាបរលាបបន្តិចម្តងៗ ប៉ុន្តែនៅតែមានអ្នករក្សានូវវប្បធម៌ប្រពៃណីដោយស្ងៀមស្ងាត់។ នោះគឺសិប្បករថាច់យ៉ឹង កើតឆ្នាំ ១៩៨៩ នៅសង្កាត់ង្វៀកហ្វា ខេត្តវិញឡុង បានច្នៃឧបករណ៍និងបង្រៀនភ្លេងពិណពាទ្យ រួមចំណែក អភិរក្សវប្បធម៌របស់ជនរួមជាតិខ្មែរ។