ផ្តើមពីគល់ឈើឥតវិញ្ញាណនៅតាមទីធ្លាវត្តអារាម ប៉ុន្តែដោយថ្វីដៃប៉ិនប្រសប់និងចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់សិប្បករ ស៊ើងសុខ នៅឃុំចូវថាញ់ ខេត្តវិញឡុង បាន “ដាស់ព្រលឹង” បង្កជាស្នាដៃពិសេស រួមចំណែកដល់ការអភិរក្សអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌ខ្មែរ និងបង្កការងារធ្វើដល់កម្មករជាច្រើននៅភូមិភាគ។

សិប្បករ ស៊ើងសុខ ឈរក្បែរវណ្ណកម្មញ៉ឹកឡុងយ៉ាង។
កើតនៅឆ្នាំ ១៩៧៥ ក្នុងគ្រួសារខ្មែរ បងស៊ើងសុខ បានផ្សារភ្ជាប់នឹងវត្តអារាមតាំងពីក្មេង បានឪពុកម្តាយឱ្យចូលសាងផ្នួសនៅវត្តកំពង់ជ្រៃ ដើម្បីសិក្សាធម៌វិន័យតាមទំនៀមទម្លាប់ប្រពៃណី។ ក្នុងបរិយាកាសនេះ បានបណ្តុះសេចក្តីស្រឡាញ់សិល្បៈសូនរូបនិងចម្លាក់។ ថ្ងៃដំបូងនៃការចាប់ផ្តើមអាជីព បងស៊ើងសុខ បានប្ដេជ្ញាចិត្តរៀនជាមួយសិប្បករថាច់ប៊ូន។ តាមរយៈស្នាដៃដ៏ប៉ិនប្រសប់របស់លោកគ្រូ កំណាត់ឈើបានក្លាយទៅជារូបចម្លាក់ដ៏រស់រវើក ដូចជា៖ សត្វតំណាងឆ្នាំទាំង ១២ ដូច៖ នាគ ឥន្ទ្រី ស្វា... ចំណង់ចំណូលចិត្តនេះបានជំរុញឱ្យគាត់បន្តអាជីព។
ឆ្នាំ ២០០២ បងស៊ើងសុខ លាចាកសិក្ខាបទ និងផ្តើមរកស៊ីជាមួយរបរដែលគាត់ស្រឡាញ់ចូលចិត្ត។ ផ្តើមពីវណ្ណកម្មខ្នាតតូចដើម្បីបំពេញតាមតម្រូវការរបស់អតិថិជន គាត់បានជំនាញបន្តិចម្តងៗ តាមរយៈផលិតផលរាប់រយប្រកបដោយអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌។ ចំណុចសំខាន់មិនអាចភ្លេចបានក្នុងអាជីពរបស់គាត់គឺ វណ្ណកម្មចម្លាក់ “ញ៉ឹកឡុងយ៉ាង” – ស្នាដៃសិល្បៈដ៏ចំណាន ច្នៃចេញពីគល់ឈើទាលដែលមានអាយុកាលជាង ៣០០ ឆ្នាំ ទំហំ ៦ ម៉ែត្រ x ៤ ម៉ែត្រ មានទម្ងន់ ៨,៧ តោន។ នេះជាវណ្ណកម្មមួយដ៏លំបាកដែលខ្ញុំឆ្លាក់ ផ្តើមឆ្លាក់ចាប់ពីខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២០ ដល់ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២២ ទើបសម្រេចរួចរាល់ តាមគំនិតរបស់លោកស៊ើងកេវផុង ដែលជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិ។ ជាមួយនឹងទម្រង់ចម្លាក់ពីរផ្នែក ខ្លឹមសារបង្ហាញពីអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌ ប្រវត្តិសាស្រ្តនិងធម្មជាតិ ហើយវណ្ណកម្មបានអង្គការកំណត់ត្រាអាស៊ី ចុះឈ្មោះក្នុងកំណត់ត្រាអាស៊ីនៅថ្ងៃទី ៣០ ខែមិថុនា ឆ្នាំ ២០២៤។
ព្រះឧបជ្ឈាយ៍ ថាច់សួង ព្រះចៅអធិការវត្តកំពង់ជ្រៃ មានថេរដីកា៖ មិនត្រឹមតែច្នៃប្រតិដ្ឋសិល្បៈ ស៊ើងសុខ អស់ពីចិត្តពីថ្លើមជាមួយសហគមន៍។ គាត់ស្ម័គ្រចិត្តបង្រៀនរបរដោយឥតគិតថ្លៃដល់ព្រះសង្ឃនិងយុវជនខ្មែរដែលចង់រៀន។ លើសពីនេះ គាត់ចូលរួមបង្រៀនភាសាខ្មែរ រួមចំណែកដល់ការអភិរក្សភាសានិងអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌របស់ជនជាតិ។
ផ្ដើមពីកំណាត់ឈើដែលមិនទាន់កែច្នៃ សិប្បករស៊ើងសុខ បានបង្កជាវណ្ណកម្មមាន “ព្រលឹង” នៃវប្បធម៌ខ្មែរ។ ដំណើរការរបស់គាត់មិនត្រឹមតែចំណង់ចំណូលចិត្តនិងសិល្បៈប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងអភិរក្សតម្លៃប្រពៃណីទៀតផង៕
ទីទុយ