សុខភាព - អប់រំ អប់រំ

11/06/2026 - 22:52

ភាពអ៊ូអរនៃថ្នាក់រៀនអក្សរខ្មែររដូវវិស្សមកាលនៅភូមិស្វាយមីង

រៀងរាល់រដូវវិស្សមកាល ថ្នាក់រៀនអក្សរខ្មែរនៅភូមិស្វាយមីង ឃុំទីវកឹង ខេត្តវិញឡុង តែងមានសិស្សានុសិស្សជនជាតិខ្មែរមកចូលរៀនយ៉ាងច្រើនកុះករ។ ផ្ដើមពីការរៀនព្យញ្ជនៈនិងស្រៈដំបូងៗ រហូតដល់ការអាននិងសរសេរ ក្មួយៗកំពុងបន្តថែរក្សានិងលើកស្ទួយអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌ជនជាតិ។ តាមរយៈថ្នាក់រៀននេះ ភាសានិងអក្សរខ្មែរ ត្រូវបានអភិរក្សនិងរក្សាដល់យុវជនជំនាន់ក្រោយ រួមចំណែកបណ្តុះមោទនភាពចំពោះប្រពៃណីវប្បធម៌ជនជាតិក្នុងសង្គមទំនើបនាពេលបច្ចុប្បន្ន។

គ្រូបង្រៀនយកចិត្តទុកដាក់ណែនាំសិស្សានុសិស្សអាននិងសរសេរអក្សរខ្មែរ។

នៅក្នុងសាលាទានដ៏សាមញ្ញ សូរសំឡេងសិស្សប្រកបអក្សរខ្មែរលាន់ឮឡើងយ៉ាងកងរំពង។ ទោះបីជាអាកាសធាតុក្តៅស្អុះស្អាប់នារដូវក្តៅក៏ដោយ ក៏សិស្សានុសិស្សនៅតែផ្ចង់អារម្មណ៍សម្លឹងមើលក្តារខៀន ហាត់អាន និងហាត់សរសេរតាមការណែនាំយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់របស់លោកគ្រូ។ បរិយាកាសសិក្សាដ៏សកម្ម រួមជាមួយទឹកមុខពោរពេញដោយការខិតខំប្រឹងប្រែង និងសេចក្តីស្រឡាញ់ការសិក្សា បានធ្វើឱ្យថ្នាក់រៀនកាន់តែមានភាពរស់រវើក និងពោរពេញដោយថាមពល។

ឆ្នាំនេះ ថ្នាក់រៀនបានទាក់ទាញសិស្សានុសិស្សជាង ១៣០ នាក់ ចាប់ពីថ្នាក់ទី១ ដល់ថ្នាក់ទី៣។ ដើម្បីឆ្លើយតបនឹងតម្រូវការសិក្សារបស់សិស្ស ថ្នាក់រៀនត្រូវបានរៀបចំនៅក្នុងបន្ទប់សិក្សាចំនួន ៧ បន្ទប់ ដោយបែងចែកជា ៣ វេន គឺពេលព្រឹក ពេលរសៀលនិងពេលយប់។ ក្នុងនោះ ថ្នាក់ពេលព្រឹកនិងពេលរសៀល រៀននៅសាលាទានក្នុងភូមិ ចំណែកថ្នាក់រៀនពេលយប់ ២ បន្ទប់ បើករៀននៅសាលាបឋមសិក្សាភូកឹង B។ សិស្សានុសិស្សទាំងអស់បានបង្រៀនអាន សរសេរអក្សរខ្មែរទៅតាមកម្មវិធីសិក្សាដែលសមស្របនឹងវ័យនីមួយៗ។ ទោះបីជាថ្នាក់រៀនប្រព្រឹត្តទៅក្នុងរដូវវិស្សមកាលក៏ដោយ ក៏ចំនួនសិស្សចូលរៀននៅតែមានស្ថិរភាព ដែលបង្ហាញឱ្យឃើញពីការយកចិត្តទុកដាក់របស់មាតាបិតានិងអាណាព្យាបាល ចំពោះការអភិរក្សភាសានិងអក្សរខ្មែរ។

សម្រាប់ជនរួមជាតិខ្មែរ អក្សរសាស្ត្រមិនត្រឹមតែជាមធ្យោបាយសម្រាប់ការប្រាស្រ័យទាក់ទងប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជាស្ពានតភ្ជាប់សម្រាប់ការថែរក្សានូវតម្លៃវប្បធម៌ប្រពៃណី ដែលបានបន្សល់ទុក និងផ្ទេរពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយ។ ដោយសារហេតុនេះ គ្រួសារជាច្រើនតែងលើកទឹកចិត្តនិងជំរុញឱ្យកូនចៅទៅរៀនឱ្យបានទៀងទាត់ពេញមួយវគ្គសិក្សា។ អ្នកស្រី ថាច់ធីសុម៉ាលី ជាអាណាព្យាបាលដែលមានកូនចូលរៀនអក្សរខ្មែរ ចែករំលែក៖ “ទោះបីជារវល់ប្រកបរបររកស៊ីយ៉ាងណាក៏ដោយ គ្រួសារតែងក្រើនរំលឹកនិងជំរុញឱ្យកូនទៅរៀនឱ្យបានទៀងទាត់ ដើម្បីកុំឱ្យភ្លេចអក្សររបស់ជាតិខ្លួន”។

កុមារី ឡាវ៉ីណា សិស្សរៀនអក្សរខ្មែរថ្នាក់ទី ៣ បានឱ្យដឹងថា បន្ទាប់ពីបញ្ចប់ការសិក្សានៅសាលាចំណេះទូទៅ រៀងរាល់ឆ្នាំ តែងបានឪពុកម្តាយចុះឈ្មោះឱ្យចូលរៀនអក្សរខ្មែរ។ ក្រៅពីការរៀនអាននិងសរសេរអក្សរខ្មែរ ប្អូនក៏បានចូលរួមសកម្មភាពសិល្បៈរបាំឆៃយ៉ាំទៀតផង។ កុមារី ឡាវ៉ីណា ចែករំលែក៖ “ខ្ញុំស្រឡាញ់ការរៀនអក្សរខ្មែរខ្លាំងណាស់ ព្រោះនេះជាអក្សររបស់ជនជាតិ។ ដោយមានការណែនាំពីលោកគ្រូ ខ្ញុំអាចអាននិងសរសេរបានល្អជាងមុន។ ខ្ញុំនឹងខិតខំរៀនឱ្យបានពូកែ ដើម្បីយល់ដឹងកាន់តែច្បាស់អំពីវប្បធម៌ប្រពៃណីខ្មែរ”។

នៅលើទំព័រសៀវភៅដែលនៅមានក្លិនក្រដាសថ្មីៗ សិស្សានុសិស្សកំពុងផ្ចិតផ្ចង់សរសេរអក្សរខ្មែរ ដោយមានការណែនាំយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ពីគ្រូបង្រៀន។ សិស្សជាច្រើន ទោះបីទើបតែចាប់ផ្តើមរៀនក៏ដោយ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីសិក្សាបានប៉ុន្មានសប្តាហ៍ ពួកគេអាចអាននិងសរសេរប្រយោគសាមញ្ញៗបាន។ លោកគ្រូ ថាច់ ហង ជាគ្រូបង្រៀនផ្ទាល់នៅថ្នាក់រៀននេះបានឱ្យដឹងថា ថ្នាក់រៀនអក្សរខ្មែរក្នុងរដូវវិស្សមកាល ត្រូវបានដំណើរការជាបន្តបន្ទាប់អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ និងបានទាក់ទាញសិស្សានុសិស្សចូលរៀនកាន់តែច្រើនពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ។ អ្វីដែលធ្វើឱ្យលោកគ្រូមានក្តីរីករាយបំផុត គឺការរីកចម្រើនគួរឱ្យកត់សម្គាល់របស់សិស្សតាមរយៈវគ្គសិក្សានីមួយៗ។ លោកគ្រូ ថាច់ហង មានប្រសាសន៍៖ “សិស្សខ្លះនៅពេលចាប់ផ្តើមរៀន មិនទាន់ចេះអាននិងសរសេរនៅឡើយទេ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីសិក្សាបានតែប៉ុន្មានសប្តាហ៍ ពួកគេអាចប្រកបអក្សរ និងសរសេរប្រយោគសាមញ្ញៗបាន។ នេះបង្ហាញថា ក្មួយៗពិតជាស្រឡាញ់ភាសា និងអក្សររបស់ជាតិខ្លួន”។

លោកថាច់ឡឹប ប្រធានគណៈប្រជាជនភូមិស្វាយមីង បានវាយតម្លៃថា ការចាត់តាំងថ្នាក់រៀនអក្សរខ្មែររដូវវិស្សមកាល មានអត្ថន័យយ៉ាងសំខាន់ និងជាក់ស្តែងចំពោះការងារអភិរក្សនិងលើកស្ទួយអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌ជនជាតិ។ ថ្នាក់រៀននេះ មិនត្រឹមតែបង្កបរិយាកាសសិក្សាដ៏មានប្រយោជន៍សម្រាប់កុមារនិងយុវជនក្នុងពេលសម្រាកវិស្សមកាលប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងរួមចំណែកបណ្តុះសេចក្តីស្រឡាញ់ស្រុកកំណើត និងលើកកម្ពស់ស្មារតីថែរក្សាភាសា និងអក្សរសាស្ត្រខ្មែរដល់យុវជនជំនាន់ក្រោយទៀតផង។ ដោយមានការសហការយ៉ាងជិតស្និទ្ធរវាងរដ្ឋអំណាចភូមិភាគ គ្រូបង្រៀននិងអាណាព្យាបាល សកម្មភាពនេះតែងទទួលបានការគាំទ្រនិងចូលរួមយ៉ាងសកម្មពីសិស្សានុសិស្សជារៀងរាល់ឆ្នាំ។

រាល់តួអក្សរខ្មែរដែលកុមារសរសេរនៅថ្ងៃនេះ មិនត្រឹមតែជាមេរៀនភាសាប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជាខ្សែចំណងចងភ្ជាប់ពួកគេទៅនឹងឫសគល់និងអត្តសញ្ញាណជនជាតិរបស់ខ្លួន។ ផ្ដើមចេញពីថ្នាក់រៀនតូចមួយនៅភូមិស្វាយមីង សេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះវប្បធម៌ខ្មែរ កំពុងបានបន្តនិងផ្ទេរពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់យ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ប៉ុន្តែពោរពេញដោយអត្ថន័យ។ នេះគឺជាការរួមចំណែកដ៏សំខាន់ក្នុងការអភិរក្សនិងលើកស្ទួយអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌ជនជាតិខ្មែរ ឱ្យស្ថិតស្ថេរគង់វង្សនាបច្ចុប្បន្ននិងអនាគតយូរអង្វែងផង៕

អត្ថបទ, រូបថត៖ ពេជ្រសឿន

ចែករំលែកអត្ថបទ

ពាក្យគន្លឹះ