អស់រយៈពេល ១០ ឆ្នាំផ្សារភ្ជាប់នឹងការបង្ហាត់បង្រៀនអក្សរខ្មែរ – បាលីតាមវត្តអារាមខ្មែរ នៅខេត្តវិញឡុង ដោយគ្មានប្រាក់ខែ មិនទាមទារប្រាក់ឧបត្ថម្ភ អាស្រ័យដោយអស់ពីចិត្តពីថ្លើម អ្នកគ្រូផនសំណាង បានរួមចំណែកក្នុងការអភិរក្សភាសា អក្សរសាស្រ្តជាតិ។
ផ្តើមពីភូមិមួយមានគ្រួសារក្រីក្រច្រើន មកទល់ពេលនេះ ថយចុះនៅតែមួយគ្រួសារប៉ុណ្ណោះ; ជីវភាពប្រជាជនបានលើកកម្ពស់ដោយឥតឈប់ឈរ ការចលនាកសាងជនបទថ្មីសម្រេចបានលទ្ធផលលេចធ្លោជាច្រើន ដោយមានរបៀបធ្វើល្អៗ និងគំនិតច្នៃប្រតិដ្ឋជាច្រើន។
ជាក់ស្តែងអំណរមហាសន្និបាតទូទាំងប្រទេសលើកទី ១៤ របស់បក្ស សមាគមនិងអង្គការមហាជនគ្រប់ថ្នាក់នៅទីក្រុងកឹងធើ បានបំផុសចលនាការប្រឡងប្រណាំងចំណុចកំពូលព្រួតដៃកសាងជនបទថ្មី។
មកកាន់មណ្ឌលឡុងហ្វា សង្កាត់ថើយឡុង ទីក្រុងកឹងធើ មាមីងអ្នកណាក៏ស្គាល់លោកត្រឹងវុាំងកយ (ណាំកយ)។ មិនត្រឹមតែឧស្សាហ៍ព្យាយាមពលកម្ម គាត់ថែមទាំងវាងវៃក្នុងការចាប់យកនិន្នាការ បច្ចេកទេសផលិតថ្មី បង្វែរពូជដំណាំ។ បច្ចុប្បន្ន លោកកយ មានដីចម្ការប្រមាណជាង ១,៥ ហិកតា ផ្តល់ទិន្នផលនិងប្រាក់ចំណូលខ្ពស់។
ពង្រីកស្មារតីរៀនសូត្រនិងធ្វើតាមឧត្ដមគតិ ឥរិយាបថហូជីមិញ សមមិត្តថាច់ក្វឹកថាយ បក្ខជនខ្មែរ រួមកម្លាំងកសាងឃុំតាយវុាំង ទីក្រុងកឹងធើ សម្រេចបទដ្ឋានជនបទថ្មី បានកម្មាភិបាល បក្ខជននិងប្រជាជនជឿទុកចិត្ត។
បងថាច់ភឿង លេខាសាខាសម្ព័ន្ធយុវជនភូមិកញ្ចោងខាងត្បូង ឃុំតឹបង៉ាយ ខេត្តវិញឡុង គឺ ជាគំរូលេចធ្លោម្នាក់ក្នុងជនរួមជាតិខ្មែរអំពីស្មារតីជម្នះការលំបាក រៀនសូត្រ និងធ្វើតាមឧត្ដមគតិ សីលធម៌ ឥរិយាបថហូជីមិញ។
ទន្ទឹមជាមួយនឹងការខិតខំប្រឹងប្រែងពលកម្មផលិត និងអភិវឌ្ឍ សេដ្ឋកិច្ចគ្រួសារ ជនរួមជាតិខ្មែរនៅទីក្រុងកឹងធើ ក៏បានសកម្មគាំ ទ្រចលនាកសាងជនបទថ្មីនៅភូមិភាគតាមរយៈការងារជាក់ស្តែង រួមចំណែកកសាងមាតុភូមិសម្បូរសប្បាយ។
ដើម្បីបម្រើទីផ្សារបុណ្យចូលឆ្នាំវៀតណាម ប៊ិញ ង៉ ឆ្នាំ២០២៦ អ្នកចម្ការនៅទីក្រុងកឹងធើកំពុង មមាញឹកក្នុងការថែទាំផ្កាលម្អនិងដំណាំជាមួយស្មារតីម្ចាស់ការទប់ទល់នឹងអាកាសធាតុ លើក កម្ពស់គុណភាពផលិតផល។
ស្ថិតក្នុងបរិយាកាសសប្បាយរីករាយ ឈានដល់មហាសន្និបាតតំណាងទូទាំងប្រទេសលើកទី XIV របស់បក្ស ជនរួមជាតិខ្មែរខេត្តកាម៉ាវនិងទីក្រុងកឹងធើ ជឿជាក់និងសង្ឃឹមថា មហាសន្និបាត នឹងទទួលបានជោគជ័យត្រចះត្រចង់ កំណត់ផែនការតម្រង់ទិសអភិវឌ្ឍប្រទេសជាតិលើគ្រប់ វិស័យនៃយុគសម័យថ្មី – យុគសម័យឈានឡើងរបស់ប្រជាជាតិ។
ចងចាំដំបូន្មានអ៊ំ៖ “កម្មាភិបាលគឺជាស្នូលនៃការងារទាំងអស់” ហេតុនោះ គ្រប់តំណែងការងារ លោកលឿងង្វៀងភូ លេខាសាខាបក្សនិងជាប្រធានគណៈកម្មការការងាររណសិរ្សភូមិប៊ិញហ្វា ឃុំភឿងប៊ិញ ទីក្រុងកឹងធើ តែងជិតស្និទ្ធនឹងប្រជាជននិងគិតគូរឱ្យប្រជាជនតាមរយៈសកម្មភាពជាក់ស្តែង ទន្ទឹមនឹងនោះ កៀរគរប្រជាជនអនុវត្តល្អការចលនាប្រឡងប្រណាំងនានានៅភូមិឋាន។
ក្រោយពីរួមបញ្ចូលអង្គភាពរដ្ឋបាល ទីក្រុងកឹងធើក្លាយជាភូមិភាគដែលមានទ្រង់ទ្រាយធំ ភូមិឋានទូលាយដោយមានជនជាតិភាគតិចរស់នៅកុះករ។ ស្ថិតក្នុងបរិការណ៍នោះ ទីក្រុងបានកំណត់ច្បាស់ ការផ្លាស់ប្ដូរឌីជីថលគឺជាដំណោះស្រាយដ៏សំខាន់សំដៅលើកកម្ពស់ប្រសិទ្ធភាពគ្រប់គ្រង បម្រើប្រជាជននិងបន្ថយគម្លាតអភិវឌ្ឍន៍រវាងតំបន់នីមួយៗ យកប្រជាជនធ្វើជាស្នូល ជាជំហានៗ ដាក់បញ្ចូលបច្ចេកវិទ្យាទៅក្នុងជីវភាពប្រជាជន។
បច្ចុប្បន្ន ភូមិភាគនានានៅទីក្រុងកឹងធើ កំពុងឆ្ពោះទៅរកការផលិតកសិកម្មសុវត្ថិភាព - ចីរភាព - ប្រសិទ្ធភាព។ មានកសិករជាច្រើនបានមោះមុតផលិតស្រូវគុណភាពខ្ពស់ បំភាយឧស្ម័នទាប និងដាំដំណាំតាមបែបសរីរាង្គសុទ្ធសាធ។ ទន្ទឹមនឹងនោះ មានការចងសម្ពន្ធជាមួយអាជីវកម្ម ដើម្បីចុះកិច្ចសន្យាទិញផលិតផល ធានាតម្លៃនិងច្រកចេញស្ថិរភាព។
ក្នុងសហគមន៍ជនជាតិភាគតិចនៅទីក្រុងកឹងធើ កងជួរអ្នកមានប្រិយភាពមិនត្រឹមតែជាគំរូឈានមុខក្នុងការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចប៉ុណ្ណោះទេ ពួកគាត់ថែមទាំងជាស្ពានតភ្ជាប់ដ៏សំខាន់ក្នុងការនាំយកនូវគោលការណ៍របស់បក្ស និងគោលនយោបាយរបស់រដ្ឋចូលក្នុងជីវភាព រួមចំណែកថែរក្សាអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌ និងពង្រឹងផែនមហាសាមគ្គីទូទាំងជនជាតិទៀតផង។
កើតនៅឆ្នាំ ១៩៨១ ដោយមានជាង ១០ ឆ្នាំផ្សារភ្ជាប់នឹងការងារសមាគម បងស្រី លីវធីថាញទ្វៀង បានស្គាល់ថាជាគំរូដ៏ឆ្នើមក្នុងចលនាសមាគមសហព័ន្ធនារី និងសកម្មភាពសង្គមនៅភូមិភាគ។
ផ្តើមពីកម្មវិធីនិងគោលនយោបាយជាក់ស្តែង ជាច្រើនរបស់បក្ស រដ្ឋ ជាមួយនឹងការដឹកនាំយ៉ាងស្វិតស្វាញរបស់រដ្ឋអំណាចភូមិភាគ បានរួមចំណែកធ្វើឱ្យមានការវិវត្តយ៉ាងខ្លាំងសម្រាប់ជីវភាពជនជាតិភាគតិចនៅឃុំវិញធ្វឹងដុង ទីក្រុងកឹងធើក្នុងរយៈពេលកន្លង។
ពង្រីកប្រសិទ្ធភាពអំពីដីធ្លីនិងលក្ខណៈធម្មជាតិដែលមានស្រាប់ ទម្រង់ចម្ការ – ស្រះ – ទ្រុង របស់បងយ័ញត្វឹង នៅភូមិវិញហ្វា២ ឃុំប៊ិញអាង ខេត្តអាងយ៉ាង បាននិងកំពុងផ្ដល់ប្រសិទ្ធភាព សេដ្ឋកិច្ចជាក់ស្ដែង។
កើតនិងធំដឹងក្តីក្នុងគ្រួសារជីវភាពមានការលំបាក ហើយគាត់ក៏ធ្លាប់ផ្អាកការសិក្សាមួយរយៈ ក្រោយពីបញ្ចប់ថ្នាក់ទី៩ បណ្ឌិត តាំងវុាំងថង មិនបោះបង់ការសិក្សា បានតស៊ូនិងការពារនិក្ខេប បទបណ្ឌិតនៅព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជាបានជោគជ័យ។
ក្នុងជីវភាពសម័យទំនើបនេះ មានទម្រង់សិល្បៈប្រជាប្រិយជាច្រើនកំពុងសាបរលាបបន្តិចម្តងៗ ប៉ុន្តែនៅតែមានអ្នករក្សានូវវប្បធម៌ប្រពៃណីដោយស្ងៀមស្ងាត់។ នោះគឺសិប្បករថាច់យ៉ឹង កើតឆ្នាំ ១៩៨៩ នៅសង្កាត់ង្វៀកហ្វា ខេត្តវិញឡុង បានច្នៃឧបករណ៍និងបង្រៀនភ្លេងពិណពាទ្យ រួមចំណែក អភិរក្សវប្បធម៌របស់ជនរួមជាតិខ្មែរ។
ប៉ុន្មានឆ្នាំកន្លង ដោយបានផ្សព្វផ្សាយទាន់ពេលនូវរាល់កម្មវិធី និងគោលនយោបាយរបស់ បក្ស រដ្ឋ និងកិច្ចចង្អុលការយ៉ាងជិតដិតរបស់ រដ្ឋអំណាចភូមិភាគ។ ឃើញថាជីវភាពស្មារតី របស់ប្រជាជននៅឃុំយ៉ាហ្វា ទីក្រុងកឹងធើ មានការផ្លាស់ប្តូរជាវិជ្ជមាន ទិដ្ឋភាពជនបទមួយថ្ងៃកាន់តែរីកចម្រើន។
ផ្តើមពីរបរសិប្បកម្មដូចត្បាញកន្រ្តក ត្បាញត្រកៀតប៉ោង មានបងប្អូននារីខ្មែរជាច្រើនលើភូមិ ឋានទីក្រុងកឹងធើ មានការងារធ្វើ បង្កើនប្រាក់ចំណូលនិងលំនឹងជីវភាព។ ការងារនេះបានបង្ហាញ ឱ្យឃើញពីប្រសិទ្ធភាពនៃទម្រង់បង្កើតមុខរបរចិញ្ចឹមជីវិតនៅតំបន់ជនជាតិភាគតិច។