20/11/2026 - 15:05

យុវ​ជន​ខ្មែរ​បន្ត​ថែ​រក្សា​សិល្បៈ​របាំ​ឆៃយ៉ាំ​ 

ដោយ​ការ​ស្រ​ឡាញ់​និង​ចំ​ណង់​ចំ​ណូល​ចិត្ត​ ក្រោយ​មក​ទទួល​បាន​ការ​បង្ហាត់​បង្រៀន​ពី​ឪ​ពុក​ បង​ថា​ច់ង៉ុក​ថា​ញ់ នៅ​ភូមិ​ឡុង​ធើយ​ ឃុំ​តឹង​ហ្វា​ ខេត្ត​វិញ​ឡុង​ បាន​លះ​បង់​កម្លាំង​កាយ​ចិត្ត​ក្នុង​ការ​ថែ​រក្សា​ក្រុម​របាំ​ឆៃយ៉ាំ​។ មិន​ត្រឹម​តែ​ចូល​រួម​សម្តែង​ក្នុង​ពិ​ធី​បុណ្យ​ប្រ​ពៃ​ណី​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ​ បង​ក៏​បាន​ចូល​រួម​បង្ហាត់​បង្រៀន​របាំ​នេះ​ដោយ​ឥត​គិត​ថ្លៃ​ដល់​យុវ​ជន​និង​កុមារ​ ដើម្បី​រួម​ចំ​ណែក​ថែ​រក្សា​និង​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​ពី​លក្ខ​ណៈផូរផង់​នៃ​វប្ប​ធម៌​ខ្មែរ​។

ថ្ងៃ​មួយ​ នៅ​ពេល​យើង​ខ្ញុំ​ទៅ​ដល់​ផ្ទះ​បង​ថា​ច់ង៉ុក​ថា​ញ់ យើង​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​លោក​កំ​ពុង​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​លាប​ពណ៌​របាំង​មុខ​ ដើម្បី​សម្រាប់​ការស​ម្តែង​របាំ​ឆៃយ៉ាំ​ ក្នុង​ពិ​ធី​បុណ្យ​កឋិន​ទាន​ក្នុង​ភូមិ​។ ការ​ងារ​នេះ​បាន​ផ្សារ​ភ្ជាប់​ជា​មួយ​បង​អស់​រយៈ​ពេល​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​មក​ហើយ​ ដែល​ផុស​ចេញ​ពី​ទឹក​ចិត្ត​ស្រ​ឡាញ់​ចំ​ពោះ​សិល្បៈ​និង​រីក​ដុះ​ដាល​តាំង​ពី​កុមារ​ភាព​។

បង​ថា​ច់ង៉ុក​ថា​ញ់ កំ​ពុង​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​លាប​ពណ៌​របាំង​មុខ​ និង​រៀប​ចំ​សម្ភារៈ​សម្រាប់​ការស​ម្តែង​របាំ​ឆៃយ៉ាំ​ក្នុង​ពិ​ធី​បុណ្យ​កឋិន​។

ង៉ុក​ថា​ញ់ បាន​ឱ្យ​ដឹង​ថា​ បង​បាន​ទទួល​ការ​បង្ហាត់​បង្រៀន​របាំ​ឆៃយ៉ាំ​ពី​ឪ​ពុក​របស់​ខ្លួន​ តាំង​ពី​អាយុ​ ១២ ឆ្នាំ​មក​ម្ល៉េះ​។ កាល​នោះ​ ដោយ​សារ​ជីវ​ភាព​គ្រួ​សារ​មាន​ការ​លំ​បាក​ ឪ​ពុក​របស់​បង​បាន​កែ​ច្នៃ​ធុង​បាញ់​ថ្នាំ​កសិ​កម្ម​ធ្វើ​ជា​ស្គរ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ដើម្បី​បង្កើត​ក្រុម​ឆៃយ៉ាំ​ និង​ចូល​រួម​សម្តែង​បម្រើ​ក្នុង​ឱ​កាស​ពិ​ធី​បុណ្យ​ប្រ​ពៃ​ណី​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​ស្រុក​។ ក្រោយ​មក​ ដោយ​ការ​ឧបត្ថម្ភ​ពី​សប្បុរស​ជន​ឈ្មោះ​ ថា​ច់ធី​ចួង ដែល​បាន​ទិញ​ស្គរ​ឆៃយ៉ាំ​មួយ​ឈុត​ជូន​ក្រុម​ តាំង​ពី​នោះ​ក្រុម​ក៏​មា​នល​ក្ខណៈ​កាន់​តែ​ប្រសើរ​ឡើង​ក្នុង​ការ​ហាត់​សម​និង​សម្តែង​។ ដោយ​សារ​បញ្ហា​សេដ្ឋ​កិច្ច​ សមា​ជិក​ក្នុង​ក្រុម​បាន​ទៅ​ធ្វើ​ការ​រក​ស៊ី​នៅ​ស្រុក​ឆ្ងាយ​ ម្ល៉ោះ​ហើយ​ក្រុម​ឆៃយ៉ាំ​ក៏​ត្រូវ​ផ្អាក​ដំ​ណើរ​ការ​។ ដល់​ឆ្នាំ​សិក្សា​ថ្នាក់​ទី​១១ ដោយ​មិន​ចង់​ឱ្យ​ទម្រង់​សិល្បៈ​ដែល​ឪ​ពុក​ធ្លាប់​ស្រ​ឡាញ់​និង​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​បាត់​បង់​ទៅ​ ង៉ុក​ថា​ញ់ បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ទៅ​រៀន​របាំ​ឆៃយ៉ាំ​នេះ​ពី​លោក​គ្រូ​ គឹម​ប័ន​ នៅ​ស្រុក​ថ្កូវ​ ដើម្បី​ឱ្យ​ទម្រង់​សិល្បៈ​ដែល​ខ្លួន​ធ្លាប់​បាន​រៀន​នោះ​ មា​នល​ក្ខណៈ​វិជ្ជា​ជី​វៈ​ច្បាស់​លាស់​  ហើយ​បាន​ចូល​រួម​សម្តែង​ជា​មួយ​ក្រុម​របាំ​របស់​លោក​គ្រូ​គឹម​ប័ន​។ ក្រោយ​ពី​បាន​សន្សំ​ បទ​ពិសោធន៍​អស់​មួយ​រយៈ​ នៅ​ឆ្នាំ​២០១៨ ង៉ុក​ថា​ញ់ បាន​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​បង្កើត​ក្រុម​របាំ​ឡើង​វិញ​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​ ដោយ​ចលនា​យុវ​ជន​ក្នុង​ភូមិ​ឱ្យ​ចូល​រួម​ហាត់​សម​និង​បន្ត​សិល្បៈ​របាំ​ឆៃយ៉ាំ​នេះ​ជា​មួយ​គ្នា​។

របាំ​ឆៃយ៉ាំ​ គឺ​ជា​ទម្រង់​សិល្បៈ​ប្រ​ពៃ​ណី​ខ្មែរ​ដ៏​រស់​រវើក​និង​ពេញ​និយម​ ដែល​រួម​បញ្ចូល​គ្នា​រវាង​ការ​វាយ​ស្គរ​ ក្បាច់​រាំ​ដៃ​ ក្បាច់​គោះ​ជើង​ ជា​លក្ខ​ណៈនៃ​ក្បាច់​គុន​បុរាណ​។ អ្នក​សម្តែង​ស្ពាយ​ស្គរ​ពាក់​នៅ​ខាង​មុខ​ពោះ​ ហើយ​ប្រើ​បាត​ដៃ​ កែង​ដៃ​ ជង្គង់​ និង​កែង​ជើង​ ដើម្បី​បង្ក​ចង្វាក់​ស្គរ​ដ៏​រន្ថើន ព្រម​ទាំង​ផ្សំ​ជា​មួយ​ក្បាច់​រាំ​កំ​ប្លុក​កំ​ប្លែង​ ក្រ​មិច​ក្រ​មើម​ បន្ទន់​ខ្លួន​ ដំ​ត្រ​ឡប់​ និង​ក្បាច់​ឡើង​ស្គរ​ទប់​លំ​នឹង​ ដែល​ទាម​ទារ​មាន​បច្ចេក​ទេស​ខ្ពស់​។ ការ​សហ​ការ​គ្នា​យ៉ាង​ស៊ី​សង្វាក់​រវាង​សមា​ជិក​ក្នុង​ក្រុម​ បាន​បង្កើត​ជា​ឈុត​សម្តែង​ដ៏​រស់​រវើក​ បង្ហាញ​ពី​កម្លាំង​និង​ភាព​ប៉ិន​ប្រ​សប់​របស់​អ្នក​សម្តែង​។ ក្នុង​ឱ​កាស​ពិ​ធី​បុណ្យ​ប្រ​ពៃ​ណី​របស់​ជន​រួម​ជាតិ​ខ្មែរ​ សូរ​ស្គរ​ដែល​បន្លឺ​ឡើង​ប្រ​កប​ដោយ​ភាព​សប្បាយ​រីក​រាយ​ បង្ហាញ​ពី​បំ​ណង​ប្រាថ្នា​ចង់​បាន​សេច​ក្តី​សុខ​សាន្ត​ និង​ស្មារតី​សាមគ្គី​ភាព​ក្នុង​សហ​គម​ន៍។

ដោយ​ការត​ស៊ូ​ព្យា​យាម​ និង​ក្តី​ស្រ​ឡាញ់​ចំ​ពោះ​សិល្បៈ​ប្រ​ពៃ​ណី​ ង៉ុក​ថា​ញ់ បាន​ខិត​ខំ​ថែ​រក្សា​របាំ​ឆៃយ៉ាំ​ទាំង​២ក្រុម​ គឺ​ក្រុម​បុរស​និង​ក្រុម​នា​រី​ ដែល​មាន​សមា​ជិក​សរុប​ជាង​ ២០ នាក់​ ភាគ​ច្រើន​ជា​សិស្សា​នុសិស្ស​។  ជា​រៀង​រាល់​នៅ​រដូវ​វិស្សម​កាល​ ង៉ុក​ថា​ញ់ តែង​ឆ្លៀត​ពេល​បង្ហាត់​បង្រៀន​ដោយ​ឥត​គិត​ថ្លៃ​ឱ្យ​ប្អូន​ៗ។ រដូវ​វិស្សម​កាល​ឆ្នាំ​២០២៥ មាន​កុមារ​និង​យុវ​ជន​ជិត​ ៥០ នាក់​ ដែល​មាន​អាយុ​ពី​ ១២ ដល់​ ១៨ ឆ្នាំ​ បាន​មក​ហាត់​រៀន​របាំ​នៅ​ទី​ធ្លា​ផ្ទះ​របស់​បង​។ ង៉ុក​ថា​ញ់ បាន​បង្រៀន​ដោយ​ផ្ទាល់​អំ​ពី​របៀប​វាយ​ស្គរ​ ក្បាច់​រាំ​ និង​ការ​សហ​ការ​ជា​មួយ​ដៃ​គូស​ម្តែង​។ ចំ​ពោះ​ក្បាច់​រាំ​ដែល​មិន​ទាន់​បាន​ស៊ី​សង្វាក់​គ្នា​ បង​តែង​អត់​ធ្មត់​កែ​តម្រូវ​និង​ណែ​នាំ​ម្តង​មួយ​ៗ។ យុវ​ជន​និង​កុមារ​ជា​ច្រើន​នាក់​ បន្ទាប់​ពី​បាន​រៀន​ហើយ​នៅ​តែ​បន្ត​ចូល​រួម​ជា​មួយ​ក្រុម​របាំ​ ព្រម​ទាំង​ចូល​រួម​សម្តែង​បម្រើ​ក្នុង​ឱ​កាស​ពិ​ធី​បុណ្យ​ប្រ​ពៃ​ណី​។

ក្រុម​របាំ​ឆៃយ៉ាំ​របស់​បង​ ថា​ច់ង៉ុក​ថា​ញ់ បន្ទាប់​ពី​បញ្ចប់​ការស​ម្តែង​បម្រើ​ពិ​ធី​បុណ្យ​ក្នុង​វត្ត​។

យុវ​តី​ថា​ច់ង៉ោខាញ់​វី​ ជា​សិស្ស​ថ្នាក់​ទី​១២ ដែល​បាន​ចូល​រួម​ក្រុម​របាំ​អស់​រយៈ​ពេល​ជាង​ ២ ឆ្នាំ​ ចែក​រំលែក​៖ "រៀង​រាល់​រដូវ​វិស្សម​កាល​ ខ្ញុំ​តែង​ទៅ​ផ្ទះ​ពូ​ង៉ុក​ថា​ញ់ ដើម្បី​រៀន​របាំ​ឆៃយ៉ាំ​។ ការ​សម្ដែង​ឆៃយ៉ាំ​ ជួយ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​លត់​ដំ​សុខ​ភាព​។ ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ចូល​ចិត្ត​ទម្រង់​សិល្បៈ​នេះ​ ព្រោះ​មាន​ភាព​សប្បាយ​រីក​រាយ​និង​រស់​រវើក​ ព្រម​ទាំង​បាន​រួម​ចំ​ណែក​ក្នុង​ការ​ថែ​រក្សា​វប្ប​ធម៌​ប្រ​ពៃ​ណី​របស់​ជន​ជាតិ​"។ ដើម្បី​រក្សា​ក្រុម​របាំ​ឆៃយ៉ាំ​ឱ្យ​បន្ត​ដំ​ណើរ​ការ​ ង៉ុក​ថា​ញ់ ត្រូវ​ឆ្លៀត​ពេល​ក្រោយ​ពី​បញ្ចប់​ការ​ងារ​ប្រ​ចាំ​ថ្ងៃ​។ ក្រៅ​ពី​មើល​ថែ​ការ​ងារ​ស្រែ​ចម្ការ​ បង​ក៏​ទៅ​ធ្វើ​ការ​ឈ្នួល​បញ្ជា​ដ្រូ​នបាញ់​ថ្នាំ​កសិ​កម្ម​ ជួយ​បង្កើន​ប្រាក់​ចំ​ណូល​គ្រួ​សារ​។ ង៉ុក​ថា​ញ់ រៀប​រាប់​ដោយ​ក្តី​រំភើប​៖ "ដំ​បូង​ឡើយ​ ខ្ញុំ​រក្សា​ក្រុម​របាំ​នេះ​ដោយ​សារ​ក្តី​ស្រ​ឡាញ់​និង​ចំ​ណង់​ចំ​ណូល​ចិត្ត​របស់​ខ្លួន​ ហើយ​ចង់​បន្ត​ការ​ងារ​ដែល​ឪ​ពុក​ធ្លាប់​បាន​ផ្សារ​ភ្ជាប់​។ នៅ​ពេល​ឃើញ​ប្អូន​ៗខិត​ខំ​ហាត់​រៀន​ដោយ​ក្តី​ស្រ​ឡាញ់​ ខ្ញុំ​មាន​អា​រម្មណ៍​សប្បាយ​រីក​រាយ​និង​រសាយ​បាត់​នូវ​ភាព​នឿយ​ហត់​បន្ទាប់​ពី​ពល​កម្ម​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ​។ បំ​ណង​ប្រាថ្នា​របស់​ខ្ញុំ​ គឺ​ចង់​ឱ្យ​សូរ​ស្គរ​ឆៃយ៉ាំ​នៅ​តែ​បន្លឺ​ឡើង​ក្នុង​ពិ​ធី​បុណ្យ​នា​នា​និង​ទទួល​បាន​ការ​គាំ​ទ្រ​ ព្រម​ទាំង​ឱ្យ​យុវ​ជន​ជំ​នាន់​ក្រោយ​ស្នង​បន្ត​ថែ​រក្សា​"។

អ្នក​ស្រី​ ថា​ច់ធី​ច័ន្ទសុខា​ ប្រ​ធាន​គណៈ​ប្រ​ជា​ជន​ភូមិ​ឡុង​ធើយ​ បាន​ឱ្យ​ដឹង​៖ ង៉ុក​ថា​ញ់ គឺ​ជា​យុវ​ជន​ល្អ​ម្នាក់​ ដែល​មាន​ស្មារតី​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ថែ​រក្សា​វប្ប​ធម៌​ប្រ​ពៃ​ណី​ជន​ជាតិ​។ ទោះ​បី​មាន​ការ​មមាញឹក​  ង៉ុក​ថា​ញ់ នៅ​តែ​ឆ្លៀត​ពេល​និង​លះ​បង់​កម្លាំង​កាយ​ចិត្ត​ក្នុង​ការ​រក្សា​ក្រុម​របាំ​ឆៃយ៉ាំ​ ព្រម​ទាំង​រៀប​ចំ​បង្រៀន​ដោយ​ឥត​គិត​ថ្លៃ​ក្នុង​ឱ​កាស​វិស្សម​កាល​ ដើម្បី​បង្ក​ជា​សួន​កម្សាន្ត​ប្រ​កប​ដោយ​ភាព​សប្បាយ​រីក​រាយ​ និង​មាន​ប្រ​យោជន៍​ដល់​យុវ​ជន​និង​កុមារ​។

ដោយ​ក្តី​ស្រ​ឡាញ់​ចំ​ពោះ​សិល្បៈ​ដែល​ទទួល​បាន​ការប​ណ្តុះ​បណ្តា​លនិង​បន្ត​ពី​លោក​ឪ​ពុក​ ថា​ច់ង៉ុក​ថា​ញ់ មិន​ត្រឹម​តែ​បន្ត​ថែ​រក្សា​សិល្បៈ​របាំ​ឆៃយ៉ាំ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ​ ថែម​ទាំង​បាន​ដាស់​ស្មារតី​ស្រ​ឡាញ់​វប្ប​ធម៌​ប្រ​ពៃ​ណី​សម្រាប់​យុវ​ជន​ជំ​នាន់​ក្រោយ​។ សូរ​ស្គរ​ដែល​បន្លឺ​ឡើង​ក្នុង​រដូវ​ពិ​ធី​បុណ្យ​នា​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ គឺ​ជា​ភស្តុ​តាង​បង្ហាញ​ពី​ភាព​រស់​រវើក​នៃ​អត្ត​សញ្ញា​ណ​វប្ប​ធម៌​ខ្មែរ​ នៅ​ពេល​ដែល​យុវ​ជន​ជំ​នាន់​ក្រោយ​ចេះ​ស្រ​ឡាញ់​ ចេះ​ឱ្យ​តម្លៃ​ ថែ​រក្សា​និង​បន្ត​ផ្ទេរ​ទៅ​កាន់​ជំ​នាន់​ក្រោយ​។ សកម្ម​ភាព​ជាក់​ស្តែង​ទាំង​នេះ​ បាន​រួម​ចំ​ណែក​ធ្វើ​ឱ្យ​ខឿន​វប្ប​ធម៌​វៀត​ណាម​កាន់​តែ​មាន​ភាព​សម្បូរ​បែប​៕

ពេជ្រ​ សឿន​

ចែករំលែកអត្ថបទ