06/08/2026 - 22:47

អត្ថ​ន័យ​បុណ្យ​ចូល​ព្រះ​វស្សា​ 

ជា​រៀង​រាល់​ឆ្នាំ ឱ្យ​តែ​ដល់​ថ្ងៃ ១៥ កើត ខែ​អា​សាឍ​នៅ​តាម​វត្ត​អា​រាម​ព្រះ​ពុទ្ធ​សាស​នា​ខ្មែរ តែង​ចាត់​តាំង​បុណ្យ​ចូល​ព្រះ​វស្សា នេះ​គឺ​ជា​ពិ​ធី​កិច្ច​ដ៏​សំ​ខាន់​មួយ​ក្នុង​ព្រះ​ពុទ្ធ​សាស​នា។ ព្រះ​សង្ឃ​នឹង​ទ្រង់​គង់​ចាំ​ព្រះ​វស្សា​បី​ខែ​តាម​ព្រះ​វិន័យ​ដែល​ព្រះ​ពុទ្ធ​ទ្រង់​បញ្ញត្តិ នេះ​ក៏​ជា​ឱ​កាស​សម្រាប់​ពុទ្ធ​បរិ​ស័ទ​ប្រ​គេន​ធូប​ទៀន បំ​ពេញ​កុសល​ក្នុង​ព្រះ​ពុទ្ធ​សាស​នា​។ ប្រវេ​ណី​ដ៏​ប្រ​ពៃ​នេះ​បាន​ក្លាយ​ជា​លក្ខណៈ​វប្ប​ធម៌​មួយ​ក្នុង​ចំ​ណោម​លក្ខណៈ​វប្ប​ធម៌​ដែល​ដិត​ដាម​ដោយ​អត្ត​សញ្ញាណ​ជាតិ និង​សាស​នា​របស់​ពុទ្ធ​បរិ​ស័ទ​និយាយ​រួម និង​ជន​រួម​ជាតិ​ខ្មែរ​និយាយ​ដោយ​ឡែក។

​ ពុទ្ធ​បរិស័ទ​ប្រគេន​ទៀន​វស្សា​ដល់​ព្រះ​សង្ឃ។

នៅ​ថ្ងៃ​១៤ - ១៥ កើត ខែ​អា​សាឍ ពុទ្ធ​បរិ​ស័ទ​តែង​មក​វត្ត​អា​រាម​ដើម្បី​ប្រ​គេន​ទៀន​ដល់​ព្រះ​សង្ឃ។ ប្រ​ជា​ជន​ខ្មែរ​ជឿ​ថា ការ​ប្រ​គេន​ទៀន​វស្សា នឹង​មាន​បុណ្យ​កុសល​ច្រើន ហើយ​ពួក​គាត់​ប្រាថ្នា​ក្នុង​ជាតិ​នេះ និង​ជាតិ​ក្រោយ​មាន​បញ្ញា​ពី​ព្រោះ​ព្រះ​ពុទ្ធ​ទ្រង់​សម្តែង​ថា “ទី​បទោ ហោ​តិចក្ខុ​ទោ អ្នក​ឱ្យ​ប្រ​ទីប​ឈ្មោះ​ថា​ឱ្យ​ចក្ខុ​គឺ​ភ្នែក”; អត្ថ​ន័យ​មួយ​ទៀត​នោះ “ភ្នែក” គឺ​សំ​ដៅ​ដល់​បញ្ញា។

ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​មក​នេះ នៅ​តាម​វត្ត​អា​រាម​មួយ​ចំ​នួន​បាន​កើត​មាន​អគ្គិ​ភ័យ​ដែល​មូល​ហេ​តុ​បណ្តាល​មក ពី​ទៀន​វស្សា​រលំ​ឆាប​ឆេះ ម្ល៉ោះហើយ​ការ​ប្រ​គេន​ទៀន​វស្សា​ក៏​បាន​កាត់​បន្ថយ ជំ​នួស​វិញ​គឺ​ពុទ្ធ​បរិ​ស័ទ បាន​ប្រ​គេន​ប្រាក់​ដើម្បី​វត្ត​ចំ​ណាយ​ក្នុង​សកម្ម​ភាព​ប្រ​ចាំ​ថ្ងៃ​នៅ​ក្នុង​វត្ត។

ថ្ងៃ​១រោច ខែ​អា​សាឍ ព្រះ​សង្ឃ​ធ្វើ​កិច្ច​វត្ត​គង់​ចាំ​ព្រះ​វស្សា​អស់​ត្រៃ​មាស​៣​ខែ។ ក្នុង​៣​ខែ​គង់​ចាំ​ព្រះ​វស្សា​នេះ បើ​គ្មាន​កិច្ច​ការ​អ្វី​ចាំ​បាច់​ទេ ព្រះ​សង្ឃ​មិន​អាច​ចាក​ចេញ​ពី​កន្លែង​គង់​ចាំ​វស្សា​មុន​ពេល​ថ្ងៃ​រះ​បាន​ឡើយ​ លើក​លែង​តែ​មាន​ធុរៈ​ចាំ​បាច់​មួយ​ចំ​នួន​ភិក្ខុ​សង្ឃ​អាច​លើក​សត្តា​ហៈ​បាន។ ការ​គង់​ចាំ​ព្រះ​វស្សា នេះ​ក៏​ជា​ពេល​វេលា​សម្រាប់​ព្រះ​សង្ឃ​ផ្តោត​អា​រម្មណ៍​ក្នុង​ការ​សិក្សា​រៀន​សូត្រ និង​ប្រតិ​បត្តិ​ធម៌​វិន័យ; ហើយ​រៀង​រាល់​ព្រឹក​និង​ល្ងាច ព្រះ​សង្ឃ​មាន​វាយ​ស្គរ​យាម​ប្រ​មាណ​ពី​១៥ ដល់ ៣០ នា​ទី បន្ទាប់​មក​ព្រះ​សង្ឃ​ទាំង​អស់​នៅ​ក្នុង​វត្ត​និមន្ត​ឡើង​ព្រះ​វិហារ​នម​ស្ការ ប្រ​ការ​នេះ​ចាត់​ទុក​ជា​សង្ឃ​កិច្ច​របស់​អ្នក​បួស។

ព្រះ​តេជ​ព្រះ​គុណ លី​ថាញ​អាង គង់​នៅ​វត្ត​ឃ្លាំង សង្កាត់​សុក​ត្រាំង មាន​ថេរ​ដី​កា៖ “ការ​ប្រ​គេន​ទៀន​វស្សា​ដល់​ព្រះ​សង្ឃ​ក្នុង​រដូវ​គង់​ចាំ​ព្រះ​វស្សា​ដែល​មាន​បុណ្យ​កុសល​ច្រើន​នោះ មិន​មែន​ដោយ​សារ​តែ​ទៀន​មាន​ទំ​ហំ​ធំ ថ្លៃ ឬ​ស្អាត​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ត្រូវ​យល់​ថា​ការ​ប្រ​គេន​ទៀន​ជា​មិត្ត​រូប​នៃ​ការប​ណ្តុះ​ពូជ​ពន្លឺ​គឺ​បញ្ញា។ ទៀន​ទាំង​នេះ​ពេល​អុជ​បំ​ភ្លឺ​ឡើង ជួយ​ឱ្យ​ព្រះ​សង្ឃ​រៀន​សូត្រ និង​ប្រតិ​បត្តិ​ធម៌​វិន័យ​មាន​ភាព​ងាយ​ស្រួល​ជាង ប៉ុន្តែ​នា​សម័យ​បច្ចុប្បន្ន គ្រប់​វត្ត​ទាំង​អស់​បាន​ប្រើ​ប្រាស់​ភ្លើង​អគ្គិ​សនី​ជំ​នួស​ឱ្យ​ការ​អុជ​ទៀន​ដូច​ពី​មុន។ ដូច្នេះ​យើង​អាច​លក​លៃ​ប្រ​គេន​ប្រាក់​សម្រាប់​ថ្លៃ​ភ្លើង​អគ្គិ​សនី ឬ​ប្រាក់​សម្រាប់​វត្ត ក៏​ចាត់​ចូល​ក្នុង​គោល​បំ​ណង​នោះ​ដែរ​។ ពិ​និត្យ​ជា​រួម​គ្រាន់​តែ​ផ្លាស់ ប្តូរ​រូប​ភាព​ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែ​អត្ថ​ន័យ​និង​គោល​បំ​ណង​គឺ នៅ​ដ​ដែល​ហេតុ​នោះ​បុណ្យ​កុសល​ក៏​បាន​ពិត​ប្រា​កដ ឱ្យ​តែ​ចិត្ត​យើង​បរិសុទ្ធ និង​ត្រេក​អរ​នឹង​បុណ្យ​កុសល​ដែល​បាន​ធ្វើ”។​

ដោយ​សារ​ឆ្នាំ​នេះ​ជា​ឆ្នាំ​អធិក​មាស (អា​សាឍ​២) ម្ល៉ោះហើយ​បុណ្យ​ចូល​ព្រះ​វស្សា​ប្រ​ព្រឹត្ត​ឡើង​ក្នុង​ខែ​ទុតិ​យា​សាឍ។ ម្យ៉ាង​វិញ​ទៀត ថ្ងៃ​ពេញ​បូណ៌​មី​ខែ​នេះ​នៅ​ហៅ​ថា អា​សា​ឡ្ហ​បូ​ជា ដើម្បី​រំលឹក​ដល់​ព្រឹត្តិ​ការណ៍​៥​យ៉ាង​របស់​ព្រះ​ពុទ្ធ​សាស​នា នោះ​គឺ៖ ថ្ងៃ​ដែល​ព្រះ​ពុទ្ធ​ទ្រង់​ចាប់​បដិ​សន្ធិ; ថ្ងៃ​ដែល​ព្រះ​ពុទ្ធ​ទ្រង់​ចេញ​សាង​ព្រះ​ផ្នួស; ថ្ងៃ​ដែល​ព្រះ​ពុទ្ធ​ទ្រង់​សម្តែង​ព្រះ​ធម៌​ដំ​បូង ហៅ​ថា បឋម​ទេស​នា; ថ្ងៃ​ដែល​ព្រះ​ពុទ្ធ​ទ្រង់​ស្ថា​បនា​ព្រះ​ភិក្ខុ​សង្ឃ​លើក​ដំ​បូង និង​ថ្ងៃ​ដែល​ព្រះ​ពុទ្ធ​ទ្រង់​សម្តែង​យម​កប្បាដិ​ហា​រិយ៍៕

                                          វឌ្ឍា - វិមាន

ចែករំលែកអត្ថបទ