មហាសាមគ្គីជនជាតិ គំរូក្នុងសហគមន៍

02/08/2026 - 11:58

រឿងពីយុវជនថែរក្សាព្រលឹងភ្លេងខ្មែរណាមបូ

ក្នុងជីវភាពសម័យទំនើប ភ្លេងបុរាណពេលខ្លះប្រឈមនឹងហានិភ័យសាបរលាប។ ប៉ុន្តែ នៅតំបន់តីណាមបូ នៅតែមានយុវជនបណ្តុះចិត្តស្រឡាញ់សិល្បៈប្រពៃណី ខិតខំប្រឹងប្រែងទាំងយប់ទាំងថ្ងៃមិនខ្លាចនឿយហត់ ដើម្បីថែរក្សា អភិរក្សនិងពង្រីកលក្ខណៈសូរសៀងដ៏ពិសេសរបស់ជនជាតិខ្លួន។ ក្នុងចំណោមនោះមានថាច់ញ៉ឹកហាវនិងលីមិញតឹម គឺជាភស្តុតាងមួយបង្ហាញថា យុវជនខ្មែរបាននិងកំពុងថែរក្សានិងពង្រីកតម្លៃភ្លេងបុរាណតាមរបៀបដោយឡែករបស់ខ្លួន។

ខុសប្លែកនឹងយុវជនដទៃៗតែងតែមាននិន្នាការជ្រើសរើសមុខរបរទាន់សម័យ ប៉ុន្តែប្អូនថាច់ ញ៉ឹកហាវ បែរជាសម្រេចចិត្តឆ្ពោះទៅរកប្រភពវប្បធម៌របស់ជនជាតិខ្លួន។ នៅឆ្នាំ២០២០ ប្អូនហាវ ប្រឡងជាប់ពិន្ទុខ្ពស់ចូលរៀនផ្នែកសម្តែងឧបករណ៍ភ្លេងប្រពៃណីនៅសាកលវិទ្យាល័យត្រាវិញ។ នេះក៏ជាជំហានដំបូងដ៏រឹងមាំសម្រាប់ដំណើរការស្រឡាញ់សិល្បៈប្រកបដោយបែបបទនិងចំណេះជំនាញរបស់យុវជននៅតំបន់ជនបទអាងនិញ ទីក្រុងកឹងធើ។

ថាច់ញ៉ឹកហាវ (ពាក់ផ្លាក) ចូលរួមប្រគំភ្លេងពិណពាទ្យ។ រូបថត៖តួអង្គជាអ្នកផ្តល់

ក្រោយពីបានសិក្សានិងលត់ដំអស់រយៈពេល៤ឆ្នាំនៅសាកលវិទ្យាល័យ ដល់ឆ្នាំ២០២៤ ហាវបានកំណត់ព្រឹត្តិការណ៍ដ៏សំខាន់ក្នុងជីវិត ពេលបញ្ចប់ការសិក្សាសម្រេចនិទ្ទេសឆ្នើម។ចំណុចលេចធ្លោក្នុងដំណាក់ការសិក្សារបស់ប្អូនគឺធ្វើនិក្ខេបបទបញ្ចប់ការសិក្សាមានចំណងជើង៖"ប្រគំឧបករណ៍ភ្លេងខ្មែរណាមបូ"។ ប្រធានបទនេះមិនត្រឹមតែបង្ហាញពីសមត្ថភាពចំណេះជំនាញប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងបង្ហាញពីចក្ខុវិស័យប្រកបដោយលក្ខណៈលោតផ្លោះ។ ជាក់ស្តែង និក្ខេបបទរបស់ហាវបានផ្តោតសំខាន់លើការប្រគំរវាងតន្ត្រីសម័យនិងតន្ត្រីបុរាណរបស់ជនជាតិខ្មែរណាមបូ ព្រមទាំងធ្វើការសម្រួលភ្លេងផ្សំសូរទៅក្នុងភ្លេងបុរាណ ស្វែងរកវិធីប្រគំឧបករណ៍ភ្លេងថ្មី ដើម្បីធ្វើឱ្យភ្លេងបុរាណកាន់តែមានភាពសម្បូរបែប។ តាមទស្សនៈរបស់ថាច់ញ៉ឹកហាវ ការថែរក្សាបេតិកភណ្ឌដូនតា មិនត្រឹមតែថែរក្សាអ្វីដែលមានស្រាប់នោះទេ។ ប្អូនយល់ឃើញថា ក្រៅពីការអភិរក្សភ្លេងបុរាណ យើងចាំបាច់ត្រូវពង្រីកវាដោយស្វែងរកវិធីប្រគំឧបករណ៍ភ្លេងថ្មី។ អាស្រ័យការច្នៃប្រតិដ្ឋនិងផ្លាស់ថ្មីទាំងនេះ បានរួមចំណែកបង្កើតបាននូវពណ៌សម្បុរកាន់តែសម្បូរបែបនិងទាក់ទាញជាងទៀតសម្រាប់វិស័យភ្លេងបុរាណរបស់ជនជាតិខ្មែរ។

ជាមួយនឹងចំណេះដឹងដ៏រឹងមាំ ក្រោយពីបញ្ចប់ការសិក្សាត្រឡប់មកស្រុកកំណើត ហាវបានអញ្ជើញធ្វើជាសហការីនៃក្រុមសិល្បៈខ្មែរទីក្រុងកឹងធើ ព្រមទាំងធ្វើជាតន្ត្រីករចូលរួមសម្តែងឱ្យក្រុមសិល្បៈមហាជនក្នុងនិងក្រៅទីក្រុង។ ចែករំលែកពីការស្រឡាញ់ចូលចិត្តសិល្បៈ ថាច់ញ៉ឹកហាវ ឱ្យដឹង៖ "ប្អូនស្រឡាញ់ភ្លេងបុរាណតាំងពីកុមារ ពេលបានស្តាប់ឧបករណ៍ភ្លេងបុរាណម្តងៗ ប្អូនមានអារម្មណ៍សប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់។ ផ្តើមពីនោះ ប្អូនជ្រើសរៀនផ្នែកសម្តែងឧបករណ៍ភ្លេងប្រពៃណី ដោយមានបំណងចង់បានយល់ដឹងជ្រាលជ្រៅពីទម្រង់ឧបករណ៍ភ្លេងរបស់ជនជាតិខ្លួន។ ដើម្បីប្អូនអាចនឹងរួមចំណែកអភិរក្សនិងពង្រីកតម្លៃភ្លេងបុរាណតាមរយៈការប្រគំភ្លេងនិងបង្រៀនភ្លេងដល់យុវជនជំនាន់ក្រោយ ជួយថែរក្សាមិនឱ្យសាបរលាប"។

ប្រសិនបើថាច់ញ៉ឹកហាវ ជ្រើសរើសផ្លូវសិក្សា ដើម្បីពង្រីកតម្លៃភ្លេងប្រពៃណីរបស់ជនជាតិខ្លួន ចំណែកយុវជន លីមិញតឹម នៅឃុំង៉ុកតូ ទីក្រុងកឹងធើ ក៏បានជ្រើសយកវិធីផ្សារភ្ជាប់នឹងសំឡេងភ្លេងប្រពៃណីតាមរយៈថ្វីដៃជាងឈើដ៏ប៉ិនប្រសប់។ នៅទីធ្លាមុខផ្ទះ ប្អូនលីមិញតឹម ច្នៃធ្វើឧបករណ៍ភ្លេងពិណពាទ្យមានដូច៖ រនាតឯក រនាតធុង បម្រើតម្រូវការអតិថិជននៅក្នុងនិងក្រៅភូមិភាគ។

ប្អូនលីមិញតឹមកំពុងធ្វើឧបករណ៍ភ្លេង។ រូបថត៖ថាញហ៊ុង

កើតនិងធំដឹងក្តីនៅតំបន់ជនបទ ពីក្មេងតឹមបានស្តាប់ឮសំឡេងភ្លេងពិណពាទ្យ ស្រឡាញ់បំផុតគឺរនាតឯក ដូច្នេះ ពេលធំដឹងក្តីប្អូនតឹមមិនត្រឹមតែចេះប្រគំបានស្ទាត់ជំនាញប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងស្រាវជ្រាវពីរបៀបធ្វើឧបករណ៍ភ្លេងនេះដោយខ្លួនឯងទៀតផង។ ផ្តើមពីការធ្វើដើម្បីបំពេញបំណងយុវវ័យ រហូតដល់បានមិត្តភក្តិជិតឆ្ងាយស្គាល់មករកទិញ ប្អូនសម្រេចចិត្តប្រកបរបរនេះ។ ពោលពីដំណើរការផ្តើមអាជីព ប្អូនលីមិញតឹម ចែករំលែកដោយមោទនភាព៖"ខ្ញុំស្រឡាញ់ចូលចិត្តភ្លេងពិណពាទ្យតាំងពីអាយុ១១ឆ្នាំ ចាប់ពីថ្ងៃដំបូងដែលបានរៀនភ្លេងពិណពាទ្យក្នុងវត្ត ផ្តើមពីការស្រឡាញ់ចូលចិត្តគ្មានទីបញ្ចប់ អាយុ២២ឆ្នាំ ខ្ញុំរៀនធ្វើឧបករណ៍ភ្លេងរនាតឯកសម្រាប់ប្រើផ្ទាល់ខ្លួន ហើយក៏ជាលើកដំបូងធ្វើបានសម្រេចជោគជ័យ ខ្ញុំក៏បន្តស្រាវជ្រាវពីរបៀបធ្វើ រៀនសូត្របន្ថែមពីបច្ចេកទេសក៏ធ្វើបានរនាតឯកនិងរនាតធុង។ រនាតឯកនិងរនាតធុងមួយគ្រឿងៗ ខ្ញុំចំណាយពេលធ្វើពី៣ដល់៤ថ្ងៃ តាំងពីការឈូសបន្ទះឫស្សី ចងខ្សែនិងដំឡើងរាងគឺខ្ញុំធ្វើតែម្នាក់ឯង។ បច្ចុប្បន្ន ផលិតផលរបស់ខ្ញុំលក់ក្នុងតម្លៃពី២ដល់៦លានដុង យោងទៅតាមប្រភេទនីមួយៗ។ ធ្វើបានឧបករណ៍ភ្លេងនេះខ្ញុំសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់ ទីមួយវាជួយបំពេញបំណងរបស់ខ្លួន ទីពីរ ជួយឱ្យខ្ញុំរកបានប្រាក់ចំណូលពីរបរដែលខ្លួនស្រឡាញ់ចូលចិត្តបំផុត ទីបីគឺមានអារម្មណ៍សប្បាយ ព្រោះបានរួមកម្លាំងតិចតួចក្នុងការថែរក្សាអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌សិល្បៈរបស់នជាតិខ្លួន"។

រឿងរ៉ាវរបស់ថាច់ញ៉ឹកហាវនិងលីមិញតឹម គឺ២នាក់មានទិសដៅផ្សេងគ្នា ប៉ុន្តែមានចំណុចប្រសព្វគ្នាដ៏ប្រពៃ នោះគឺស្មារតីទទួលខុសត្រូវនិងក្តីស្រឡាញ់ដ៏ជ្រាលជ្រៅចំពោះភ្លេងបុរាណ។ ផ្តើមពីចំណេះដឹងជ្រៅជ្រះនៅសាកលវិទ្យាល័យ រហូតដល់សំឡេងដាប់ឈូសយ៉ាងសាមញ្ញនៅជ្រុងមួយនៃទីធ្លាផ្ទះ ពួកគេកំពុងខិតខំប្រឹងប្រែងជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដើម្បីបន្តដំណើរការថែរក្សានិងអភិរក្សភ្លេងបុរាណរបស់ជនជាតិ។ យុវជនទាំងនោះបាននិងកំពុងបំផុសគំនិតថែរក្សា បញ្ជាក់ថាតម្លៃវប្បធម៌ប្រពៃណីរបស់ជនរួមជាតិខ្មែរណាមបូបានបន្តវេន រីកសាយភាយនិងឋិតថេរជារៀងរហូត៕

ថាញហ៊ុង-មុនី

ចែករំលែកអត្ថបទ

ពាក្យគន្លឹះ