មហាសាមគ្គីជនជាតិ គំរូក្នុងសហគមន៍

22/09/2026 - 20:31

ការផ្ដល់ចំណេះដឹងដល់កូន គឺជាទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មានតម្លៃបំផុត

"ការផ្ដល់ចំណេះដឹង គិតគូរឱ្យកូនៗរៀនសូត្រចប់ចុងចប់ដើម គឺជាទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មានតម្លៃបំផុតដែលឪពុកម្ដាយអាចបន្សល់ទុកឱ្យ" – នេះជាទស្សនៈរស់នៅដ៏ស៊ីជម្រៅរបស់លោក ស៊ើងយ៉ាង (នៅអនុសង្កាត់អង្គុលី សង្កាត់ដុងថាញ់ ខេត្តវិញឡុង)។ ពីទស្សនៈដ៏សាមញ្ញ ប៉ុន្តែរឹងមាំនោះ កសិករខ្មែររូបនេះមិនខ្លាចនឿយហត់ ភ្ជួររាស់ ចិញ្ចឹមសត្វ រួមទាំងរត់ម៉ូតូឌុប ដើម្បីចិញ្ចឹមកូន ៣ នាក់ ឱ្យបានចូលរៀននៅសាកលវិទ្យាល័យ និងទទួលបានជោគជ័យក្នុងជីវភាព។

លោកស៊ើងយ៉ាង កំពុងកាប់ដូងខ្ចីលក់ឱ្យភ្ញៀវ នៅឯតូបលក់ចាប់ហួយរបស់គ្រួសារ។

ចំណុចចាប់ផ្ដើមដ៏លំបាកចេញពីចម្ការតូច និងបំណងប្រាថ្នាផ្លាស់ប្ដូរជីវិត

កើតនិងធំដឹងក្តីនៅតំបន់ជនបទក្រីក្រ លោកស៊ើងយ៉ាង (កើតឆ្នាំ ១៩៦១) បានឆ្លងកាត់រាល់ការលំបាក និងនឿយហត់របស់កសិករតាំងពីក្មេង។ ឆ្នាំខែវ័យក្មេងផ្សារភ្ជាប់នឹងវាលស្រែ បានលត់ដំឱ្យគាត់មានឆន្ទៈដ៏រឹងមាំ ប៉ុន្តែក៏ធ្វើឱ្យគាត់យល់ច្បាស់ពីដែនកំណត់នៃការខ្វះខាតការសិក្សាផងដែរ។

នៅឆ្នាំ ១៩៨២ លោកស៊ើងយ៉ាង បានរៀបការ។ ថ្ងៃចេញរស់នៅដោយឡែក ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ប្តីប្រពន្ធ មានត្រឹមតែដីចម្ការ ២,៥ កុង និងប្រាក់ ២,៥ លានដុង ដែលឪពុកម្ដាយទាំងសងខាងចងដៃធ្វើជាដើមទុនរកស៊ី។ លោកស៊ើងយ៉ាងមានក្តីបារម្ភពីជីវភាពសម្រាប់គ្រួសារថ្មី ហើយបានគិតក្នុងចិត្តថា ខ្លួនត្រូវតែពឹងផ្អែកលើកម្លាំងផ្ទាល់ខ្លួន មិនខ្លាចនឿយហត់ ដើម្បីគិតគូរដល់អនាគត។ លើផ្ទៃដីចម្ការ ២,៥ កុង គាត់បានខិតខំកែលម្អដើម្បីដាំក្រូចឃ្វិច។ មិនឈប់ត្រឹមនេះទេ គាត់ថែមទាំងទៅជួលដីស្រែបន្ថែមដើម្បីធ្វើស្រូវ ដោយយកកម្លាំងកាយប្តូរជាប្រាក់ចំណេញ។

នៅក្នុងផ្ទះតូចនាភូមិអង្គុលីសម័យនោះ ភ្លើងចង្ក្រានបិតស្រាពុំដែលរលត់ឡើយ ចំណែកទ្រុងជ្រូកនិងទាវិញ តែងតែឮសូរសំឡេងសត្វឥតដាច់។ គូប្ដីប្រពន្ធថ្មីនេះ បានខិតខំប្រឹងប្រែងធ្វើការយ៉ាងនឿយហត់ តាំងពីព្រលឹមស្រាងៗរហូតដល់យប់ជ្រៅ ដោយប្រកបគ្រប់មុខរបរជាកសិករ ដើម្បីសន្សំប្រាក់កាក់ យកការឧស្សាហ៍ព្យាយាមមកបំពេញបន្ថែមឱ្យការចាប់ផ្តើមដំបូងដែលខ្វះខាត។

រត់ម៉ូតូឌុបដើម្បីទំនុកបម្រុងការសិក្សារបស់កូន

បន្ទាប់ពីរៀបការបាន ៣ ឆ្នាំ កូនៗទាំង ៣ នាក់របស់លោកបានចាប់កំណើតជាបន្តបន្ទាប់។ ក្តីត្រេកអរដែលមានសមាជិកថ្មី ក៏ភ្ជាប់មកជាមួយនូវបន្ទុកជីវភាពកាន់តែធ្ងន់នៅលើស្មា។ សម្លឹងមើលកូនៗធំពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ លោកស៊ើងយ៉ាង បានកំណត់តាំងពីដំបូងថា៖ មិនអាចបណ្តោយឱ្យកូនៗដើរតាមគន្លងចាស់របស់ខ្លួនឡើយ មិនអាចឱ្យពួកគេរងទុក្ខក្នុងភាពក្រីក្រ ពេញមួយឆ្នាំប្រឹងប្រែងធ្វើការហាលក្តៅនោះទេ។ សម្រាប់គាត់ មានផ្លូវតែមួយគត់ដើម្បីបំបែករង្វង់នៃភាពក្រីក្រ គឺការសិក្សា។

កូនៗកាន់តែរៀនថ្នាក់ខ្ពស់ ការចំណាយកាន់តែច្រើន។ សៀវភៅ សម្លៀកបំពាក់ ថ្លៃសិក្សា បានក្លាយជាសម្ពាធដ៏ធំសង្កត់លើស្មារបស់ប្តីប្រពន្ធ។ ដើម្បីមានប្រាក់គ្រប់គ្រាន់គិតគូរឱ្យកូនៗ ប្តីប្រពន្ធគាត់ខិតខំប្រឹងប្រែងធ្វើការច្រើនជាងធម្មតា ពីប្រាំទៅដប់ដង។

នឹកដល់ដំណាក់កាលដ៏លំបាកបំផុត នៅពេលដែលកូនស្រីទាំងពីរចូលរៀនសាកលវិទ្យាល័យក្នុងពេលតែមួយ កែវភ្នែករបស់លោក ស៊ើងយ៉ាង នៅតែរំភើប។ គាត់បានឱ្យដឹង៖ "នឹកឃើញដល់ទិដ្ឋភាពខ្លួនឯងកាលពីមុនរៀនសូត្របានតិចតួច ធ្វើស្រែចម្ការនឿយហត់លំបាកត្រដាបត្រដួសទើបសន្សំបានប្រាក់សល់ខ្លះ ដូច្នេះខ្ញុំតែងតែប្តេជ្ញាចិត្តថា ត្រូវតម្រង់ទិសឱ្យកូនៗខិតខំរៀនសូត្រដើម្បីមានមុខរបរចិញ្ចឹមខ្លួន។ ប្តីប្រពន្ធខ្ញុំតែងតែបញ្ចេញអស់កម្លាំងកាយនិងស្មារតី ដើម្បីរកប្រាក់គិតគូរឱ្យកូនៗរៀនសូត្រ។ ខ្ញុំនៅចាំមិនភ្លេចឡើយ ពេលដែលកូនស្រីទាំងពីរចូលរៀនសាកលវិទ្យាល័យព្រមគ្នា មានពេលខ្លះរកប្រាក់មិនទាន់ ខ្ញុំឆ្លៀតរត់ម៉ូតូឌុបបន្ថែមដើម្បីមានប្រាក់ចេញចូលសម្រាប់បង់ថ្លៃសិក្សាឱ្យកូន"។

រាល់ជើងរត់ម៉ូតូឌុបក្រោមពន្លឺថ្ងៃក្តៅហែង ឬយប់ភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំងនៅវិញឡុង បានបង្ហាញការលះបង់ដោយស្ងៀមស្ងាត់ វេចខ្ចប់នូវសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ធំធេង និងក្តីសង្ឃឹមអំពីថ្ងៃស្អែកដ៏ភ្លឺស្វាងសម្រាប់កូនៗ។

"ផ្លែផ្កា" តបស្នងសងគុណអ្នកមានគុណ

ឃើញពីការលំបាក ស្នាមជ្រីវជ្រួញនៅលើថ្ងាស និងបាតដៃគគ្រើមរបស់ឪពុកម្តាយ បងប្អូនទាំងបីនាក់តែងតែរំលឹកគ្នាទៅវិញទៅមកថា មិនត្រូវចុះចាញ់ឡើយ។ ការលះបង់របស់លោកយ៉ាងនិងភរិយា បានក្លាយជាកម្លាំងចលករដ៏ធំធេង ដើម្បីឱ្យកូនៗឈានឡើង។

អ្នកគ្រូ ស៊ើងធីប៊ិច – ជាកូនស្រីច្បងរបស់លោកស៊ើងយ៉ាង បច្ចុប្បន្នបង្រៀននៅសាលាមត្តេយ្យហ្វាសែង បានរំលឹកដោយក្តីរំជួលចិត្ត៖ “ពេលឃើញឪពុកម្ដាយធ្វើស្រែ ចិញ្ចឹមទា និងជ្រូកយ៉ាងលំបាក រកលុយចិញ្ចឹមយើងខ្ញុំរៀន ដើម្បីតបស្នងសងគុណចំពោះក្តីស្រឡាញ់នោះ យើងខ្ញុំទាំងបីនាក់តែងតែប្រាប់គ្នាថា ត្រូវតែប្តេជ្ញាចិត្តរៀនសូត្រឱ្យបានល្អដើម្បីមិនឱ្យខកចិត្តចំពោះឪពុកម្ដាយ។ រហូតដល់ឆ្នាំ ២០០៦ ខ្ញុំបានបញ្ចប់ការសិក្សាផ្នែកគរុកោសល្យមត្តេយ្យនៅខេត្តវិញឡុង ហើយប្អូនស្រី ស៊ើងធីង៉ឹង ក៏បានបញ្ចប់ការសិក្សាបន្ទាប់ពីខ្ញុំ ២ ឆ្នាំ។ បងប្អូនស្រីទាំងពីរសុទ្ធតែមានសំណាងបានចូលបង្រៀននៅសាលាមត្តេយ្យហ្វាសែង”។

លោកស៊ើងយ៉ាង មានទឹកមុខស្រស់ស្រាយ និងមានមោទនភាព ពេលចុះទៅហាងលក់សម្ភារៈកសិកម្មដ៏ធំទូលាយរបស់កូនប្រុសពៅគឺបងស៊ើងវ៉ាំងទ្រឿង បន្ទាប់ពីមានគ្រួសារចេញនៅដោយឡែក។

មោទនភាពរបស់គ្រួសារ មិនឈប់ត្រឹមហ្នឹងទេ។ កូនប្រុសពៅ គឺបងស៊ើងវ៉ាំងទ្រឿង ក៏បាននាំយកក្តីសង្ឃឹមរបស់ឪពុកម្តាយ ឈានជើងចូលសាកលវិទ្យាល័យកឹងធើ។ បន្ទាប់ពីបញ្ចប់ការសិក្សាជំនាញការពាររុក្ខជាតិ បងទ្រឿង បានយកចំណេះដឹងវិទ្យាសាស្ត្រដែលរៀនពីសាលា មកបម្រើស្រុកកំណើតវិញ។ បច្ចុប្បន្ន បងជាម្ចាស់ហាងលក់សម្ភារៈកសិកម្មដ៏ធំមួយនៅភូមិភាគ សេដ្ឋកិច្ចគ្រួសារបានលំនឹងនិងអភិវឌ្ឍន៍។

ពេលនេះ នៅពេលដែលសក់ប្រែជាស្កូវ ជំហានជើងលែងរហ័សរហួនដូចកាលពីរត់ម៉ូតូឌុបខ្វាត់ខ្វែងគ្រប់ទិសទី លោកស៊ើងយ៉ាង អាចញញឹមប្រកបដោយភាពពេញចិត្ត។ ទស្សនៈ "ការផ្តល់ចំណេះដឹងដល់កូន គឺជាទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មានតម្លៃបំផុត" របស់លោក បានបញ្ជាក់យ៉ាងពេញលេញ តាមរយៈជីវភាពផ្ទាល់របស់កូនៗទាំងបី។ រឿងរ៉ាវរបស់គ្រួសារលោក ស៊ើងយ៉ាង ពេលនេះបានក្លាយជានិមិត្តរូបដ៏ស្រស់ស្អាតនៃស្មារតីឧស្សាហ៍រៀនសូត្រ ជាប្រភពនៃការជំរុញទឹកចិត្តយ៉ាងខ្លាំងក្លា សម្រាប់សហគមន៍ភូមិស្រុកនៅសង្កាត់ដុងថាញ់ ដើម្បីឈានឡើងផ្លាស់ប្តូរវាសនាតាមរយៈផ្លូវសិក្សា៕

ថាច់ធី

ចែករំលែកអត្ថបទ

ពាក្យគន្លឹះ