គោលនយោបាយ -ការរស់នៅ ការរស់នៅ

02/07/2026 - 17:13

ផ្ដើមពីគល់ឈើដែលគេបោះចោល បង្កើតបានអាជីពចម្លាក់

ផ្ដើមពីគល់ឈើមួយគល់ដែលគេបោះចោលនៅក្បែរវាលស្រែ ជាមួយពន្លាកចាស់មួយ និងចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់យុវជនខ្មែរម្នាក់នៅឃុំកូវកែ បានក្លាយជាចំណុចចាប់ផ្តើមនៃដំណើរបង្កើតអាជីពចម្លាក់។ បន្ទាប់ពីបានប្រកបរបរនេះអស់រយៈពេលជាង ១៥ ឆ្នាំ បងថាច់ សុខ មិនត្រឹមតែបង្កើតបានផលិតផលចម្លាក់ពីគល់ឈើ ដែលមានតម្លៃរាប់សិបលានដុងប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងបានបង្កើតការងារធ្វើនិងបង្រៀនរបរចម្លាក់ឈើដល់យុវជននៅភូមិភាគទៀតផង។

បងថាច់សុខ កំពុងផ្ចិតផ្ចង់ដាប់ឆ្លាក់គល់ឈើបង្កើតជាផលិតផល។

បានមកដល់មូលដ្ឋានរបស់បងថាច់សុខ នាពេលបច្ចុប្បន្ន ប្រហែលជាពិបាកនឹងជឿថា គល់ឈើដែលគេចាត់ទុកថាគ្មានតម្លៃ បានត្រឹមតែធ្វើអុស អាចក្លាយទៅជារូបចម្លាក់ រូបសត្វតំណាងសិរីមង្គល និងជាផលិតផលវិចិត្រកម្មដ៏ប្រណីត។ ដោយស្មារតីតស៊ូអត់ធ្មត់ និងស្នាដៃដ៏ប៉ិនប្រសប់របស់យុវជនរូបនេះ បាន"បញ្ចូលព្រលឹង" ទៅលើគល់ឈើ ធ្វើឱ្យចំណង់ចំណូលចិត្តតាំងពីដើម ក្លាយជាមុខរបរដែលផ្តល់ចំណូលលំនឹងដល់គ្រួសារ និងបង្កការងារធ្វើដល់យុវជននៅភូមិភាគជាច្រើននាក់។

តាំងពីនៅក្មេង បងថាច់សុខ ចូលចិត្តស្នាដៃចម្លាក់គល់ឈើនេះយ៉ាងខ្លាំង។ រាល់ពេលបានឃើញស្នាដៃស្អាតៗ គាត់តែងស្រមៃថា នៅថ្ងៃណាមួយ បើមានលទ្ធភាពនឹងទិញរូបចម្លាក់តូចៗខ្លះមកដាក់តាំងលម្អនៅផ្ទះ។ ក្តីស្រឡាញ់នោះកាន់តែរីកធំឡើងតាមពេលវេលា ប៉ុន្តែជីវភាពលំបាកធ្វើឱ្យក្តីសុបិនរបស់បងនៅតែក្នុងចិត្តប៉ុណ្ណោះ។ បងសុខ រំលឹក៖ "ថ្ងៃមួយពេលទៅស្រែ ខ្ញុំឃើញគល់ឈើមួយដែលគេដុតឆេះអស់ជិតពាក់កណ្តាល។ មានអារម្មណ៍នឹកស្តាយ ខ្ញុំក៏យកវាមកផ្ទះ រួចយកពន្លាកចាស់មួយ មកសាកល្បងឆ្លាក់តាមគំនិតរបស់ខ្លួន។ បន្ទាប់ពីព្យាយាមអស់ជាច្រើនថ្ងៃ ទើបខ្ញុំអាចឆ្លាក់បានរូបសត្វចំនួនបួនជាស្នាដៃដំបូង"។

ប្រការដែលធ្វើឱ្យបងភ្ញាក់ផ្អើលនោះគឺ ខណៈដែលស្នាដៃនោះមិនទាន់បញ្ចប់រួចរាល់ផង ក៏មានអ្នកដំណើរម្នាក់ឆ្លងកាត់តាមផ្លូវជាតិលេខ ៦០ បានឈប់សួរទិញក្នុងតម្លៃ ២ លានដុង។ បងក៏បន្តកែកុន ថែមថយ និងសម្រិតសម្រាំងយ៉ាងមត់ចត់ មុននឹងប្រគល់ឱ្យអតិថិជន។ ភាពជោគជ័យពីស្នាដៃដំបូង បានធ្វើឱ្យបងយល់ថា ការមានចំណង់ចំណូលចិត្តតែមួយមុខគឺមិនគ្រប់គ្រាន់នោះទេ។ ប្រសិនបើចង់ប្រកបរបរនេះឱ្យបានយូរអង្វែង ត្រូវតែសិក្សារៀនសូត្រឱ្យបានត្រឹមត្រូវ ដើម្បីបង្កើនជំនាញវិជ្ជាជីវៈ។ គំនិតនេះ បានជំរុញឱ្យបងសម្រេចចិត្តទៅរៀនចម្លាក់នៅវត្តសំណឹងធំ (ឃុំកូវកែ)។ "ដំបូងឡើយ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់បំពេញក្តីស្រឡាញ់របស់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែមិនដឹងតាំងពីពេលណាមកទេរបរនេះបានក្លាយជាផ្នែកមួយនៃជីវិតខ្ញុំ។ ប្រហែលជាខ្ញុំមាននិស្ស័យជាមួយរបរនេះ"។ បងសុក បានចែករំលែកដូច្នេះ។

ដំណាក់កាលនោះ ជីវភាពគ្រួសាររបស់បងនៅលំបាកខ្លាំង។ ពេលថ្ងៃ បងត្រូវជួសជុលនិងប៉ះកង់ដើម្បីរកចំណូលចិញ្ចឹមជីវិត លុះពេលយប់ ទើបមានឱកាសទៅរៀនជំនាញចម្លាក់ឈើនៅឯវត្ត។ បន្ទាប់ពីខិតខំសិក្សាអស់រយៈពេលជាង ៣ ខែ ក្រោមការណែនាំរបស់ព្រះអង្គគ្រូ នាមសី វត្តសំណឹងធំ បងក៏ស្ទាត់ជំនាញបន្តិចម្តងៗ ចាប់ពីការជ្រើសរើសគល់ឈើ ការបង្កើតទម្រង់រូបរាង រហូតដល់ការដាប់ឆ្លាក់និងបង្កើនប្រណីតភាពផលិតផលចម្លាក់។ តាមការចែករំលែករបស់បង ដំណាក់កាលពិបាកបំផុតគឺការបង្កើតទម្រង់ដំបូង។ ជាងចម្លាក់ត្រូវមានសមត្ថភាពស្រមៃឱ្យឃើញជាមុនថា រូបចម្លាក់នឹងលេចចេញជារូបរាងបែបណាពីគល់ឈើ ឫសឈើនីមួយៗ។ គ្រាន់តែដាក់ពន្លាកដាប់ឆ្លាក់ខុសមួយកន្លែង ក៏អាចធ្វើឱ្យគល់ឈើទាំងមូលខូចក៏ថាបាន។ បងសុខ សំណេះសំណាល៖ "គល់ឈើមួយៗសុទ្ធតែមានទម្រង់រូបរាងនិងលក្ខណៈពិសេសដោយឡែកៗ ជាងចម្លាក់ត្រូវមើលឱ្យឃើញភិនភាគ រូបរាងដែលត្រូវបង្កើតស្នាដៃនៅក្នុងគល់ឈើជាមុនសិន មុននឹងចាប់ផ្តើមដាក់ពន្លាកដាប់ឆ្លាក់"។

ឆ្នាំ ២០១១ បងក៏ចាប់ផ្តើមចាប់យកអាជីពជាជាងចម្លាក់ឈើ។ សិប្បកម្មរបស់បង ភាគច្រើនបានអតិថិជនយកគល់ឈើមកឱ្យឆ្លាក់តាមតម្រូវការ។ ដោយសារភាពល្អិតល្អន់ ភាពស្មោះត្រង់ក្នុងការងារនិងការខិតខំរៀនសូត្រឥតឈប់ឈរ ផលិតផលចម្លាក់របស់បងកាន់តែទទួលបានការទុកចិត្តនិងដឹងស្គាល់កាន់តែទូលំទូលាយ។ អតិថិជនរបស់បង មិនត្រឹមតែនៅក្នុងខេត្តប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងមកពីកឹងធើ បាកលីវ ទីក្រុងហូជីមិញ និងតំបន់ផ្សេងៗជាច្រើនទៀត។ សម្រាប់ស្នាដៃខ្នាតធំ ទាមទារបច្ចេកទេសខ្ពស់ ហើយថ្លៃឈ្នួលសម្រាប់ស្នាដៃខ្លះមានតម្លៃដល់ទៅ ៤០ លានដុង។ បន្ទាប់ពីបានសន្សំបទពិសោធន៍ និងដើមទុនអស់ជាច្រើនឆ្នាំ បងបានវិនិយោគទិញម៉ាស៊ីនក្រឡឹងធុនតូចធំចំនួន ៣ គ្រឿង ដើម្បីពង្រីកការផលិត ដោយបង្កើតបានផលិតផលជាច្រើនប្រភេទ ដូចជា ថូផ្កា ស្គរ ជើងទៀន បង្កាន់ដៃជណ្តើរនិងផលិតផលផ្សេងៗជាច្រើនទៀត។ សិប្បកម្មរបស់បង បង្កបានការងារធ្វើជាប្រចាំដល់កម្មករជនបទជាច្រើននាក់ ដោយមានប្រាក់ចំណូលប្រមាណ ២៥០.០០០ ដុងក្នុងម្នាក់មួយថ្ងៃ។ មិនត្រឹមតែរួមចំណែកលើកស្ទួយសេដ្ឋកិច្ចគ្រួសាររបស់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងយកចិត្តទុកដាក់បង្ហាត់បង្រៀននិងផ្ទេរជំនាញដល់យុវជនដែលមានចំណាប់អារម្មណ៍លើរបរចម្លាក់ឈើនេះផង។

លោកថាច់រិន្ទ ប្រធានគណៈប្រជាជនភូមិកណ្ដាល បានបញ្ជាក់ឱ្យដឹង បងថាច់សុខ ជាយុវជនម្នាក់ដែលឧស្សាហ៍ព្យាយាម និងខិតខំជម្នះការលំបាកក្នុងជីវភាព ឈានឡើងចាកភាពក្រីក្រ។ ក្រៅពីប្រកបរបរចម្លាក់ បងនៅទាំងដាំដូង ធ្វើស្រែនិងចិញ្ចឹមជ្រូកដើម្បីអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចគ្រួសារ។ ជាពិសេស គាត់បានបង្កើតការងារជូនយុវជននៅភូមិភាគ ហើយតែងស្ម័គ្រចិត្តបង្ហាត់បង្រៀននិងផ្ទេរចំណេះជំនាញដល់យុវជននៅភូមិស្រុកផងដែរ។

ចំណុចដែលធ្វើឱ្យបងថាច់សុខ មានមោទនភាព មិនត្រឹមតែបង្កបានផលិតផលដែលមានតម្លៃខ្ពស់ ឬសិប្បកម្មរបស់បងកាន់តែរីកចម្រើនប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងមានយុវជនបន្តស្នងអាជីពចម្លាក់ឈើពីបងនិងរកបានប្រាក់ចំណូល។ សម្រាប់បងការរក្សារបរនេះ និងផ្ទេរចំណង់ចំណូលចិត្តដល់យុវជនជំនាន់ក្រោយ គឺជាវិធីមួយដើម្បីឱ្យគល់ឈើដែលហាក់ដូចជាគ្មានវិញ្ញាណ បន្តបាន "បញ្ចូលព្រលឹង" ក្លាយទៅជាផលិតផលថ្មីៗ ដ៏មានតម្លៃកើតចេញពីថ្វីដៃដ៏ប៉ិនប្រសប់ ការឧស្សាហ៍ព្យាយាម និងគំនិតច្នៃប្រតិដ្ឋ៕

អត្ថបទ, រូបថត៖ ពេជ្រ សឿន

ចែករំលែកអត្ថបទ

ពាក្យគន្លឹះ