មហាសាមគ្គីជនជាតិ ភូមិស្រុកផ្លាស់ថ្មី

22/07/2026 - 06:44

រក្សាព្រលឹងវប្បធម៌ខ្មែរតាមរយៈរបរចម្លាក់

ក្នុងជីវភាពសព្វថ្ងៃ នៅតែមានអ្នកដែលខិតខំប្រឹងប្រែងរក្សារបរប្រពៃណីដោយជក់ចិត្តនិងខំប្រឹងដោយអស់ពីកម្លាំងកាយចិត្ត។ នៅភូមិបឹងឡុង ឃុំឡុងភូ ទីក្រុងកឹងធើ បងលីភឿង ជាជនជាតិខ្មែរ បានផ្សារភ្ជាប់ជាមួយរបរចម្លាក់ព្រះពុទ្ធរូបស៊ីម៉ង់ត៍និងក្បាច់រចនាខ្មែរជាង ២០ ឆ្នាំមកហើយ។ មិនត្រឹមតែរក្សាបាននូវអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌ប្រពៃណីប៉ុណ្ណោះទេ មូលដ្ឋានរបស់បងថែមទាំងបានបង្កការងារធ្វើលំនឹងជូនដល់ពលករក្នុងភូមិភាគជាច្រើននាក់ទៀតផង។

បងលីភឿង កំពុងណែនាំកូនជាងពីរបៀបចាក់ពុម្ពក្បាច់ខ្មែរ។

កើតនៅឆ្នាំ ១៩៧៧ នៅភូមិបឹងឡុង អាយុ ១៤ ឆ្នាំ បងបានចូលវត្តបួសរៀនតាមប្រពៃណីរបស់ជនជាតិ។ ក្នុងអំឡុងពេលនោះ ក្រៅពីការរៀនធម៌វិន័យ បងនៅទាំងស្វែងយល់និងរៀនសូត្រ ពីរបរចម្លាក់ព្រះពុទ្ធរូបពីស៊ីម៉ង់ត៍ និងក្បាច់រចនាលម្អ វត្តអារាមខ្មែរ។ ពេលវេលានិងស្នាក់នៅវត្តបួសរៀននេះហើយ បានជួយឱ្យបងស្រឡាញ់និងជក់អារម្មណ៍ ជាមួយរបរប្រពៃណីនេះជាបណ្តើរៗ។ បងលីភឿង ចែករំលែក៖ “កាលទើបតែចូលបួសរៀនក្នុងវត្ត ខ្ញុំក៏មិនទាន់បានរៀនរបរនេះទេ គឺរៀនតែធម៌វិន័យប៉ុណ្ណោះ។ លុះបួសបាន ៤ - ៥ ឆ្នាំ ចំពេលនៅក្នុងវត្តដែលខ្ញុំបួសរៀននោះ មានជាងចូលមកសាងសង់សំណង់ ពេលនោះខ្ញុំអាយុជាង ២០ ឆ្នាំហើយ ក៏ទៅជួយការងារពួកគាត់ ហើយក៏ចាប់ផ្តើមចូលចិត្ត រួចរៀនធ្វើ រៀនឆ្លាក់... យូរៗទៅក៏ចេះរបរនេះតែម្តង”។

បន្ទាប់ពីលាចាកសិក្ខាបទមក បងលីភឿង មានគ្រួសារដោយឡែកហើយសម្រេចចិត្តបើករបររកស៊ីនៅស្រុកកំណើត។ ផ្តើមពីជាងពីរបីនាក់ដំបូង មកទល់ពេល នេះមូលដ្ឋានរបស់បងបានក្លាយជាអាសយដ្ឋានបាន ស្គាល់ដឹងឮច្រើនពីវត្តអារាមនានាទាំងក្នុងនិងក្រៅខេត្ត និងអញ្ជើញទៅសូនព្រះពុទ្ធបដិមា ចម្លាក់និងក្បាច់រចនាខ្មែរ។ រាល់សំណង់នីមួយៗមិនត្រឹមតែទាមទារនូវបច្ចេកទេសប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងត្រូវការយល់ដឹងស៊ីជម្រៅអំពីវប្បធម៌ និងជំនឿសាសនារបស់ជនជាតិខ្មែរទៀតផង។ បងភឿង ឱ្យដឹងបន្ថែម៖ “ខ្ញុំធ្វើការទាំងនៅផ្ទះ និងនៅវត្តផ្ទាល់តែម្តង ប៉ុន្តែនៅកន្លែងរបស់ខ្ញុំគឺធ្វើតិចជាងភាគច្រើនគឺធ្វើនៅតាមវត្ត ដូចជាការចម្លាក់ព្រះពុទ្ធបដិមា ក្បូរក្បាច់ សត្វនាគ សត្វតោ... អ្វីៗដែលទាក់ទងនឹងព្រះពុទ្ធសាសនា គឺខ្ញុំអាចធ្វើបានទាំងអស់”។

ចំពោះបងលីភឿង ការប្រកបរបរនេះមិនត្រឹមតែដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិតប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជាវិធីមួយរួមចំណែកថែរក្សាអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌ជនជាតិខ្មែរផងដែរ។ មិនត្រឹមតែបង្កបាននូវកេរ្តិ៍ឈ្មោះក្នុងរបរនេះប៉ុណ្ណោះទេ មូលដ្ឋានរបស់បងថែមទាំងនាំមកនូវប្រ ភពចំណូលលំនឹងសម្រាប់គ្រួសារទៀតផង។ ជាមធ្យម ក្នុងមួយខែ មូលដ្ឋាននេះរបស់បងរកបានចំណូលប្រមាណ ១០០ លានដុងក្រោយពីផាត់ទាត់រួចនៅចំណេញប្រហែល ៣០ លានដុង។ ទន្ទឹមនឹងនោះ ក៏បានបង្កការងារធ្វើជាប្រចាំជូនពលកររាប់សិបនាក់ ដោយទទួលបានប្រាក់ចំណូលចាប់ពី ៣០០ ដល់ ៥០០ ពាន់ដុងក្នុងមួយថ្ងៃ។ ក្នុងរដូវមមាញឹក មានពលករប្រហែល ៣០ នាក់ចូលរួមធ្វើការជាមួយគ្នា។ បងប្អូនជាច្រើនកាលពីមុនមិនមានមុខរបរច្បាស់លាស់ ឥឡូវនេះមានចំណូលបន្ថែមសម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពគ្រួសារ។ លោកយ៉ីបក្វាងញ៉ឹង ដែលបានធ្វើការនៅមូលដ្ឋានរបស់បងលីភឿងជាង ១០ ឆ្នាំមកហើយ ចែករំលែក៖ “កាលពីមុន ខ្ញុំធ្វើស្រែចម្ការរបស់គ្រួសារ និងរកការងារបន្ទាប់បន្សំបន្ថែមបន្តិចបន្តួច ប្រាក់ចំណូលមិនទៀងទាត់និងមិនស្ថិតស្ថេរឡើយ។ ចាប់តាំងពីបានបងភឿងបើកមូលដ្ឋាននេះមក ខ្ញុំក៏បានសុំចូលធ្វើការ រហូតមកដល់ពេលនេះគឺជាង ១០ ឆ្នាំហើយ។ កាលចូលធ្វើការដំបូង បងភឿងបានណែនាំនិងបង្រៀន ឥឡូវនេះខ្ញុំជំនាញប្រហែល ៥០% នៃរបរនេះហើយ។ ខ្ញុំក៏ស្រឡាញ់អត្តសញ្ញាណវប្បធម៌របស់ខ្លួនដែរ ដូច្នេះហើយទើបខ្ញុំមានចំណូលចិត្តខ្លាំង លើរបរនេះ”។

ចំពោះការរីកចម្រើនយ៉ាងរហ័សនៃជីវភាពនាសម័យទំនើប មុខរបរសិប្បកម្មប្រពៃណី កំពុងតែប្រឈមមុខចំពោះការលំបាកនិងការសាបរលាប។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយសារក្តីស្រឡាញ់ពេញចិត្តចំពោះវប្បធម៌ជនជាតិ បងលីភឿង នៅតែព្យាយាមផ្ចិតផ្ចង់រាល់ថ្ងៃលើរាល់វណ្ណកម្មឆ្លាក់ បណ្តុះបណ្តាលមុខរបរដល់យុវជនជំនាន់ក្រោយ និងរួមចំណែករក្សានូវលក្ខណៈវប្បធម៌ជនជាតិខ្មែរ។

អាចនិយាយបានថា ក្បូរក្បាច់រចនាខ្មែរដែលបង្កើតឡើងដោយប៉ិនប្រសប់របស់ជាងចម្លាក់ មិនត្រឹមតែធ្វើឱ្យសម្រស់វត្តអារាមនានាកាន់តែស្រស់ស្អាតប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជាការបន្តវេននូវប្រពៃណីវប្បធម៌ ដែលបានថែរក្សាឆ្លងកាត់ជាច្រើនជំនាន់មកហើយ៕

ដាលីន

ចែករំលែកអត្ថបទ

ពាក្យគន្លឹះ