វប្បធម៌-សិល្បៈ វប្បធម៌

21/04/2026 - 21:15

រំលឹកពី "ឈ្នាង" ឧបករណ៍នេសាទប្រពៃណីដ៏ពិសេសរបស់ជនរួមជាតិខ្មែរណាមបូ

ចំពោះមាមីងជនរួមជាតិខ្មែរ ឧបករណ៍នេសាទប្រពៃណីគឺជាវត្ថុប្រើប្រាស់មិនអាចខ្វះបានក្នុងជីវភាពរស់នៅតាំងពីយូរលង់ណាស់មកហើយ។ ឧបករណ៍ទាំងនេះសម្រាប់ប្រកបរបរចិញ្ចឹមជីវិតក្នុងបរិស្ថានព្រែកដងអូរនៅតំបន់ណាមបូ ហើយផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងសកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃរហូតក្លាយជាលក្ខណៈវប្បធម៌ពិសេសដោយឡែក។ ជាឧបករណ៍នេសាទដ៏ពិសេសមួយដែលជនរួមជាតិខ្មែរតែងប្រើសម្រាប់ចាប់ត្រីនៅវាលស្រែនារដូវទឹកឡើងកាលពីដើមនោះ គឺ "ឈ្នាង"។

រូបភាពឈ្នាងដាក់តាំងបង្ហាញក្នុងសារមន្ទីរ។

ឈ្នាងគឺជាឧបករណ៍នេសាទធ្វើពីឫស្សីដែលមានតួខ្លួនវែង កន្ទុយខុបជ្រៅ និងមានស៊ុមឫស្សីជាគ្រោងយ៉ាងរឹងមាំ។ ឧបករណ៍នេះជួយឱ្យមាមីងអាចចាប់ត្រីតូចៗបានយ៉ាងងាយស្រួល នៅពេលទឹកជន់លិចវាលស្រែ។ តាមរយៈសណ្ឋានទំហំ និងអត្ថប្រយោជន៍នៃឈ្នាង បានបង្ហាញពីភាពផ្ចិតផ្ចង់ក្នុងរបៀបរស់នៅរបស់ជនរួមជាតិខ្មែរសម្របតាមធម្មជាតិ ដើម្បីឱ្យជីវិតកាន់តែមានភាពងាយស្រួល។

នៅពេលទឹកឡើងលិចវាលស្រែ នារីខ្មែរតែងតែកាន់ឈ្នាងទៅជញ្ជាត់ត្រី។ កាលពីមុន បង្កងត្រីនៅស្រែសម្បូរណាស់ បើចង់ចាប់ត្រីធំនៅកន្លែងទឹកជ្រៅ គេតែងដាក់ថ្នង បោះសំណាញ់ ឬដាក់មង... ចំណែកចាប់ត្រីតូចៗ ឬកំពឹសដែលជ្រកតាមគុម្ពស្មៅតាមមាត់ច្រាំង គឺចាំបាច់ត្រូវមានឈ្នាង។ ពេលមានឈ្នាងមួយនិងកញ្ច្រែង មនុស្សធំឬតូចសុទ្ធតែអាចរកម្ហូបអាហារសម្រាប់គ្រួសារបានទាំងអស់។

លោកឡឹមសយ ជាអ្នកប្រកបរបរតម្បាញនៅឃុំធ្វឹងហ្វា ទីក្រុងកឹងធើ បានចែករំលែក៖ "ឈ្នាងកាលពីមុន យើងត្បាញសម្រាប់ជញ្ជាត់ត្រី កំពឹសនៅវាលស្រែ។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះអស់ហើយ គេធ្វើស្រែ ៣ រដូវ ត្រីបង្កងក៏មិនសូវមានច្រើនដែរ។ កាលពីសម័យមុន យើងតែងឃើញទិដ្ឋភាពនារីខ្មែរដៃកាន់ឈ្នាងចេញទៅវាលស្រែជញ្ជាត់ត្រីយកមកស្ល ឬខសម្រាប់អាហារគ្រួសារជាញឹកញាប់។ តែសម័យនេះកម្រនឹងបានឃើញ កាលនោះឈ្នាងជាឧបករណ៍ដ៏ពេញនិយមណាស់"។

ក្នុងបរិការណ៍នៃជីវភាពទំនើប ពេលប្រភពផលមច្ឆជាតិធម្មជាតិតិចទៅ រីឯត្រីសាច់បានមកពីការចិញ្ចឹមបែបឧស្សាហកម្មសម្បូរណាស់ ម្ល៉ោះហើយរូបភាពឈ្នាងគ្រាន់តែដកជាប់ក្នុងអារម្មណ៍តែប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សម្រាប់សិល្បករតម្បាញ់នៅឃុំធ្វឹងហ្វា ទីក្រុងកឹងធើ របៀបជ្រើសរើសវត្ថុធាតុដើម និងបច្ចេកទេសត្បាញឈ្នាងឱ្យមានគុណភាព ពួកគាត់នៅតែចងចាំយ៉ាងច្បាស់។ លោកយាយឡាយធីរ៉ង ដែលធ្លាប់ត្បាញឈ្នាងពីមុនមក នៅឃុំធ្វឹងហ្វា ទីក្រុងកឹងធើ បានឱ្យដឹង៖ "កាលពីដើម ពេលធ្វើឈ្នាង យើងត្រូវជ្រើសដើមពក មិនមែនធ្វើដោយប្ញស្សីទេ បន្ទាប់មកត្រូវច្រៀកនិងបិតឱ្យទៅជាបន្ទោះស្ដើងៗ និងត្រង់ មិនត្រូវឱ្យវៀចឡើយ។ បន្ទោះទាំងនេះមានទំហំប៉ុនធូប រួចទើបយើងចាប់ផ្តើមត្បាញបណ្តើរៗពីផ្នែកបាតឡើងលើ។ ដំណាក់កាលត្បាញបាតនេះហាក់មានការលំបាកបន្តិច ប៉ុន្តែពេលត្បាញ់បាតរួចរាល់ហើយ គឺងាយស្រួល។ លុះត្រាតែត្បាញបានតាមទំហំដែលកំណត់ យើងត្រូវចងបង្កាច់ឱ្យជាប់ រួចស្វែងរកដើមឫស្សីចាស់មកដាប់ធ្វើជាវណ្ឌមាត់ ដើម្បីគ្របសង្កត់លើមាត់ឈ្នាងឱ្យជាប់មាំល្អ"។

ទោះបីជាឈ្នាងមិនត្រូវបានប្រើប្រាស់ទូលំទូលាយដូចពីមុនទៀតមែន ប៉ុន្តែក្នុងមនសិការរបស់ជនរួមជាតិខ្មែរ នៅតែចងចាំជានិច្ចឧបករណ៍នេសាទប្រភេទនេះ។ អាចឃើញថា ឈ្នាងមិនត្រឹមតែជាឧបករណ៍នេសាទសម្រាប់ចិញ្ចឹមជីវិតប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែបានក្លាយជានិមិត្តរូបនៃភាពប៉ិនប្រសប់ និងរបៀបរស់នៅសម្របជាមួយធម្មជាតិរបស់ជនរួមជាតិខ្មែរណាមបូ៕

ថាញហ៊ុង - ថាច់ធី

ចែករំលែកអត្ថបទ

ពាក្យគន្លឹះ